De Pakistaanse cricketfraude of hoe een corrupte elite een land in de kelder van de wereld parkeert

Hoewel de cricketfraude in Pakistan een voetnoot is in vergelijking met de miserie die de plaatselijke bevolking moet doorstaan ten gevolge van de recente overstromingen en de dagelijkse aanslagen,  zou een objectieve buitenstaander die een Britse krant doorbladert zich de vraag kunnen stellen welke calamiteit de Angelsaksische lezer nu echt bezighoudt.

Ook het zakenmagazine The Economist besteedde vorige vrijdag een deel van haar editoriaal aan de Pakistaanse cricketwereld, die in handen blijkt van een gokmaffia.

De Britse tabloïd News of the World maakte vorige week bekend dat drie spelers van het team, Mohammed Amir, Mohammed Asif en aanvoerder Salman Butt, wedstrijden hadden verkocht. De spelers zouden bewust no-balls hebben gebowld in de vernederende nederlaag tegen Engeland op de Lord’s Cricket Ground in Londen. Pakistan verloor de wedstrijd 3-1 na het spelen van een inning en 225 runs. Het is de grootste nederlaag van Pakistan in 58 jaar, al waren er geen aanwijzingen dat de acties van de spelers de ernst van het verlies van Pakistan hebben beïnvloed.

Gisteren gooide datzelfde News of the World opnieuw olie op het vuur door de verkaringen af te drukken van batsman Yasir Hameed, die zou hebben gezegd dat Pakistaanse spelers ‘zowat elke match laten omkopen’. Hameed zelf zei in 2004 150.000 Britse pond te hebben geweigerd om een wedstrijd te beïnvloeden.

Volgens The Economist zijn de matchvervalsingen een logisch vervolgstuk van de corruptie binnen de Pakistaanse elitie, die het land al decennialang in haar greep houdt. Omdat Pakistan bijna geen belastingen int -amper 10% van het bbp wordt zo gerecupereerd- is corruptie door de jaren heen niet de uitzondering, maar de norm geworden. Asif Ali Zardari, de nieuwe president van Pakistan en tevens voorzitter van de Pakistaanse cricketbond, staat in eigen land bekend als ‘Mr. 10%’, omdat dat de commissie zou zijn die hij op elke overheidsopdracht opstrijkt.

'Indien de rolmodellen het zo spelen, waarom zouden de -naar internationale normen slecht betaalde- Pakistaanse cricketspelers dan niet snel iets bijverdienen wanneer ze daar de kans toe krijgen?', vraagt The Economist zich af.