De toekomst van België

Tijd voor een historische flashback. Hoe was het nu ook weer begonnen? En waarom is het zgn. 'links-progressief' cultureel establishment zo verkleefd aan de burgerlijk-francofone elitestaat die in 1830 het levenslicht zag?

Nadat Yves Leterme met 800.000 voorkeurstemmen (haast zoveel als heel het VB-electoraat) door de kiezer naar de Wetstraat werd gekatapulteerd, was het tijdens de formatieonderhandelingen van augustus weer bon ton in de Franstalige pers om te schamperen op de domme, boertige Vlaming.
'La Flandre profonde', het benepen, in zichzelf gekeerd nest rond de kerktoren,- het is een dankbaar cliché om onze numerieke meerderheid te beladen met een stigma van culturele achterlijkheid. Zo mild men was voor de kromprater en pseudo-intellectueel Verhofstadt, zo bits waren en zijn de commentaren op de niet-salonfähige boerenzoon Leterme.
Vreemd genoeg nam onze eigen zogenaamd ‘progressieve’ pers volop deel aan deze moddercampagne. Men moet de commentaren in De Morgen (Geert Buelens), De Standaard (Oscar Van den Bogaard) en Knack (Joël de Ceulaer) er maar eens op nalezen: het leek wel of we na 10 juni terug in het stenen tijdperk waren beland.
Maar is Vlaanderen wel zo ‘rechts’ en ‘conservatief’ als deze verlichte bobo’s het voorhouden? Of ging het op 10 juni nu juist om een algemeen gevoel van ‘genoeg-is-genoeg’, en vormen die commentaren het achterhoedegevecht van een elite die zelf niet meer op de polsslag van de tijd zit?
En waarom blijft dat cultureel establishment zo aan de Belgische constructie en de monarchie plakken?

Lees meer