De Topmanager: and the winner is...

Manu Riche heeft een eigenzinnige stijl: hij laat de beelden voor zich spreken, interviewt niet en maakt geen gebruik van een commentaarstem.

Het charisma van Huts druipt van het scherm en het valt op hoezeer mensen in zijn entourage zich volledig 'op hun gemak' voelen. De camera verandert daar weinig of niets aan. Naarmate je in belang toeneemt, lijken je lelijke trekken af te sterven, omdat niemand uit je directe omgeving -hofhouding- daar op wijst. Maar niets van dat alles bij Huts, de minzaamheid in persoon, eenvoud op het allerhoogste niveau, recht voor de raap ook. Huts heeft z'n hoogstpersoonlijke stijl, doorspekt van koopmanswaarheden en sappig Antwerps dialect ('Ze zetten hier een dok van 15 miljaar, en hier is gin eten, allé da kan na toch nie').

De scène waarin Huts vanachter zijn leesbril onverdeelde aandacht voor een mediatrainer veinst maar simultaan onder tafel een gevecht uitlokt met de hond des huizes. Of de stilzwijgende entente tussen Huts en zijn vrouw Karine, een koppel van vele jaren. Het bezoek aan de patissierfamilie Delafaille, ergens in het Waasland, al had het -aan de omgeving te zien- gerust aan de Côte d'Azur kunnen zijn. En beider liefde voor de kunst, prachtig in beeld gebracht door de cordiale relatie met kunstenaar Wim Delvoye. Scènes doordrenkt van menselijke eenvoud, die de kijker de illusie ontnamen dat al wie zich niet op dat 'executive' niveau beweegt, iets fundamenteels in het leven ontzegd wordt.

De voorbereidingen van het feest en het evenement zelf situeren Huts in de wereld van de happy few, al is de man zelf wars van elke neo-mondaine tralala. ('Hoeveel kost Hooverphonic? Checkt da is, zodat we weten waarover da we klappen.')

Maar ook de zakenman Huts, die NMBS-baas Descheemaeker tracht te overtuigen om samen met hem Uruguay te bezoeken ('Ge moet dat ten ierste doen voor de leut'). Een Fernand Huts die minutenlang blijft doorhameren over de gebrekkige specificatie van een factuur, of die de wat wereldvreemde havenbaas Leo 'Baron' Delwaide het door het nieuwe Deurganckdok veroorzaakte fileleed op de E17 tracht uit te leggen.

Dat ik op het einde van de reportage alsnog Filip Dewinter aan de feestdis ontwaarde, leek me eerder een accident de parcours, maar het bewijst enkel dat Huts een pak breeddenkender is dan ikzelf.

Toen ik na de eindgeneriek toch naar VT4's Topmanager zapte, joeg een kandidaat me ongevraagd de woorden twinsumerism en thinking out of the box in het aangezicht. In één en dezelfde zin nog wel. Manager zijn bleek plots een pak meer ingewikkeld dan Huts ons had willen doen geloven.

Wanneer potentaat Rob 'ik weet genoeg' Heyvaert (in Armani-outfit) even later in zijn bekende 'Goodfellas'-stijl de Capco-boardroom binnenschreed, vroeg ik me af of hij en Huts mekaar ooit zouden hebben ontmoet.

Al leek die kans me gelijk erg klein, want Huts speelt toch een aantal divisies hoger.