Op 20 augustus 2010 telde de deelnemerslijst voor de Leadville Trail 100 Mile Run in de Colorado Rocky Mountains 803 namen. 178 daarvan daagden nooit op. Het vooruitzicht van een looptocht van 160 kilometer door een bergachtig parcours op een hoogte van 3.000 tot 4.000 meter, met steile klimmen, gevaarlijke afdalingen, koude, regen, wind, misselijkheid, spierpijnen en uitputting deed bijna een kwart van de ingeschreven deelnemers - ondanks het inschrijvingsgeld van 275 dollar - alsnog van hun voornemen om een ultramarathon te lopen afzien. 16 uur en 46 minuten na het startschot kwam de winnaar over de streep. De tweede volgde op ruim 32 minuten. De helft van de starters zou de finish nooit bereiken.
Ultramarathons komen in verschillende afstanden en tijdsduren, maar algemeen wordt alles wat de gewone marathon (42 km) overtreft onder de noemer ultramarathon geklasseerd. Standaardafstanden van ultramarathons zijn 50 km, 100 km, 100 mijl, 1000 km en 1000 mijl. Standaardtijdsduren voor het tijdlopen zijn 6 uur, 12 uur, 24 uur, 48 uur en 6 dagen (oftewel 144 uur).
De sport heeft de voorbije jaren ondanks de geringe media-aandacht sterk aan populariteit gewonnen. De Leadville Trail telde in 1983 amper 45 deelnemers. In 2011 moest de lijst met 850 deelnemers al in februari worden afgesloten.
Net als het tennis heeft ook de ultra zijn Grand Slam. De Four Deserts Series zijn een reeks 150 mijl-wedstrijden (240 km) over 7 dagen gespreid in een aantal van de meest onherbergzame plaatsen van de wereld: Antarctica, de Gobi-woestijn in China, de Sahara in Egypte en de Atacama in Chili. Dagelijks wordt een marathon afgewerkt met uitzondering van een middenweekloop van 100 km. De deelnemers dragen al wat ze nodig hebben met zich mee, water uitgezonderd. Slechts 87 mensen zijn er in geslaagd alle vier de wedstrijden te beëindigen.
Dan is er de TransEurope-Footrace die tussen augustus en oktober de circa 4.600 kilometer tussen de Zuid-Italiaanse plaats Bari en de Noordkaap, het noordelijkste puntje van Noorwegen overbrugt. En dat is nog niets vergeleken met de Jungle Ultra Marathon in de Braziliaanse Amazone, waar de atleten niet enkel tegen de doordrenkende vochtigheid vechten, maar op hun weg ook vleesetende slangen, jaguars, piranas en microscopisch kleine, maar dodelijke carneros moeten trotseren.
Waarom ze het doen? Een aantal extreme-trail runners zijn bekeerde zondaars die zich op deze manier hebben willen transformeren. Voormalige druggebruikers, ex-zwaarlijvigen... anderen zoeken in het lopen de waarheden die gewone stervelingen eerder in de Bijbel zoeken. 'Het is een uitdaging, en uiteindelijk kies je er zelf voor,' zegt Ryan Sandes, een 29-jarige Zuid-Afrikaan en de enige mens ter wereld die alle vier de Four Desert Series wist te winnen. ‘Er zijn momenten waarop je loopt en loopt en gewoon vrede hebt met de wereld. Maar er zijn ook momenten waarop de extase plaats maakt voor ondraaglijke pijn en je hoopt dat de weg voor je zich zal openen en je gewoon zal inslikken...’, zegt hij in Intelligent Life.
Een nieuwe studie portretteert de ultra-rijken als 'door angst bevangen verloren zielen, die een zorgelijk leven leiden, vaak ontsierd door familiale onenigheid en diepe vetes over te veel geld...'Lees meer
