'Eengemaakte Europese betalingsruimte wordt nachtmerrie'

Burggraaf Willy De Clercq mag dan al wat ouder worden, versleten is hij zeker nog niet.

In De Tijd van 09/01 schrijft de voormalige toppoliticus een interessante opiniebijdrage omtrent de invoering van een eengemaakte betalingsruimte (SEPA of Single European Payments Area) in de 27 landen van de Europese Unie. De praktische uitwerking ervan dreigt volgens De Clercq een nachtmerrie te worden, maar wat nog erger is: de verbruikersorganisaties zijn perfect op hoogte van wat er op de verbruikers afkomt, maar hullen zich in oorverdovend stilzwijgen.

SEPA houdt in dat alle faciliteiten, met inbegrip van een zeer redelijke prijs, die tot vandaag verbonden zijn aan het verrichten van puur binnenlandse betalingen en transfers, morgen ook beschikbaar zijn voor verrichtingen in heel de EU.

Hoewel het idee van de SEPA op papier schitterend is, moet toch ook eens naar de cijfers en feiten gekeken worden. En die zijn ontnuchterend:

- België zal zijn 'nationaal' systeem Bancontact/ Mister Cash moeten inruilen voor een internationaal systeem. De financiële sector heeft daarbij gekozen voor de oplossing via Mastercard en Maestro. Als direct gevolg zullen hoogstwaarschijnlijk de tarieven die de handelaars moeten betalen om het elektronisch bankieren in hun winkels mogelijk te maken, verhogen.

-Grensoverschrijdende betalingen vertegenwoordigen minder dan 2 procent van het totaal aantal betalingen door de doorsneeburger verricht. Dus is SEPA een oplossing voor een heel erg marginaal probleem.

- De identificatie van de klant zal binnen SEPA niet meer gebeuren door rekeningnummers bestaande uit twaalf cijfers, maar door een reeks van liefst 27 letters en cijfers.

'Voor de EU is het SEPA-dossier een symbool geworden. De theoretische principes lijken mooi, maar de praktische uitwerking dreigt een regelrechte nachtmerrie te worden. Iedereen, zowel de banken, de handelaars als de verbruikers, wordt met hogere kosten geconfronteerd. Tegelijk gaat de gebruiksvriendelijkheid erop achteruit, waardoor de kans op vergissingen en dus betwistingen enorm zal toenemen en dat alles om een heel beperkt aantal verrichtingen zogezegd vlotter te laten verlopen.'

'De verbruikersorganisaties zijn perfect op de hoogte van wat er op de verbruikers afkomt. Maar ze hullen zich in een oorverdovend stilzwijgen. Wellicht zwijgen ze om nadien, als iedereen met de ellende wordt geconfronteerd, te kunnen inhakken op die 'rakkers' uit de financiële sector die eens te meer de arme, weerloze consument hebben 'gepakt,' besluit De Clercq.