En wat indien de affaire DSK zich in Parijs had afgespeeld?

Frankrijk denkt dat het een revolutie heeft doorstaan, maar niets is minder waar, schrijft Stephen Clarke in The New York Times. Integendeel, een nieuwe, machtige elite die zichzelf onmisbaar acht om het land te leiden, zwaait er nu de scepter. Proberen een van deze mensen van zijn troon te stoten is als ermee dreigen een raspaard neer te schieten omdat het aan je gazon heeft zitten knabbelen. Iedereen wordt verondersteld zijn mond te houden en het te laten knabbelen.

En net daarom ziet het Franse establishment Dominique Strauss-Kahn - en niet de getraumatiseerde Guinese kamermeid die volgens de politie door DSK is aangerand - als het slachtoffer in deze zaak. Eenzelfde zaak zou in Parijs nooit de openbaarheid hebben gehaald. De vrouw zou stilletjes zijn gevraagd of het wel een goed idee was om haar job en haar verblijfsvergunning te riskeren. Men zou er haar attent op hebben gemaakt dat het haar woord tegen het zijne was en -laat ons ernstig blijven- wie zouden de mensen geloven? Deze geestige, beroemde man met zijn invloedrijke vrienden, of een mevrouwtje niemendal?

De onstilbare seksuele honger van DSK was al langer bekend in Franse journalistieke middens, schrijft Rudolf Balmer in de Duitse Tageszeitung. Maar in Frankrijk zijn het privé-leven van politici en vooral hun seksuele voorkeuren nog altijd taboe. Tot vandaag respecteerde zowat iedereen deze geheime wet, al melden zich nu de eerste spijtoptanten. Maar nu de uitschuivers van DSK - in naam van het respect voor het privéleven -  werden gecensureerd, goedgepraat en verborgen gehouden, zijn de gevolgen pas echt pervers.