'Europa moet mensen aanzetten tot het nemen van risico's'

Over de Lissabondoelstelling (om van de Europese Unie tegen 2010 de meest competitieve regio te maken): 'Het is een pijnlijke vaststelling. Veel Europese bedrijven waren zeer enthousiast toen de Lissabonagenda werd opgesteld, en ze toonden zich bereid te investeren in innovatie. Ze moesten wel, want bedrijven die niet investeren in onderzoek en ontwikkeling, worden van de kaart geveegd door hun concurrenten. De link tussen de publieke en de private sector ontbreekt echter. Europa moet zich positioneren ten opzichte van andere regio's, en daar is samenwerking met de overheid voor nodig. Neem bijvoorbeeld China. Daar heeft de overheid een ambitieus vijfjarenplan voor de sector van de informatie- en communicatietechnologie (ICT) opgestart. Ik voorspel je dat China binnen vijf jaar staat waar Europa volgens de Lissabonagenda tegen 2010 moet staan.'

Over het nemen van risico's: 'De mensen moeten aangemoedigd worden risico's te nemen. Neem het probleem van de mobiliteit. In de VS hebben mensen van 40 jaar er geen probleem mee te gaan werken voor een kleine starter als ze in dat bedrijf geloven. Hoeveel Europeanen ken jij die bereid zijn zo'n risico te nemen?''

'Ik woon in Frankrijk. Wanneer je hier een enquête afneemt onder studenten, zie je dat 70 procent het liefst in de publieke sector aan de slag zou gaan. Dat biedt meer zekerheid. Hoe gaan we dan innoveren? Door te investeren in een ministerie van Innovatie? Neen, we moeten onze studenten aanmoedigen tot het nemen van risico's.'

Over onderwijs en opleiding: 'Ik zal je wat cijfers geven die het belang daarvan illustreren. India, dat de ambitie heeft een kenniseconomie te worden, levert elk jaar 450.000 ingenieurs af. In West-Europa zijn dat er hoogstens 80.000. Het is erg moeilijk iets voor te stellen in de ICT-sector zonder voldoende ingenieurs. We hebben dus een enorme handicap.'

Over globalisering: 'Ik zie mensen in Europa op straat komen om te protesteren tegen de globalisering. Diezelfde mensen willen de economische hulp aan de derde wereld opdrijven. Waarom? Om deze mensen verder in armoede te laten leven? Als je ze echt wil helpen, moet je blij zijn wanneer ze zich manifesteren op de wereldmarkt. Hoe pak je dat aan? Door geen schrik te hebben van hun competitieve kracht, maar na te gaan hoe je zaken kan doen met hen. Misschien kunnen we iets van hen leren? Misschien kunnen we hen overtuigen bij ons te investeren?'

Bron: De Tijd
Auteur: Luc Van Aelst