Het Witte Huis staat te koop

8.000 dollar om de finale van de Super Bowl te bekijken in de privé-bioscoop, 100.000 dollar om een banket bij te wonen en 500.000 dollar voor een golfpartij met president Barack Obama (een luxe-sportsessie waarvoor Robert Wolf, een topman van de Zwitserse bank UBS, onlangs koos): dat zijn de prijzen voor wie zich een VIP-toegang tot het Witte Huis wil cadeau doen en zo de kassa van de democratische partij wil spijzen in de aanloop naar de tussentijdse verkiezingen in de herfst van 2010.  

Toegang tot het Witte Huis krijgen in ruil voor belangrijke geldsommen is zeker geen nieuwigheid: zowel George W. Bush als Bill Clinton lieten in het verleden gretig donateurs aanrukken op speciale gelegenheden.

Critici van de regering Obama maken wel van de gelegenheid gebruik om aan te tonen hoe snel men eerdere beloftes aan de kant duwt eens men in de presidentszetel zit. Uit documenten van het Nationaal Democratisch Comité blijkt zelfs dat de tarieven officieel zijn: wie zich bereid verklaart om vier jaar op rij 30.400 dollar bij te dragen mag elk kwartaal een vergadering bijwonen met hooggeplaatsten uit de regering, kan deelnemen aan tweemaandelijkse conference calls  en mag zijn zegje doen bij het ‘uittekenen van de politieke agenda'.

En net daar wringt het schoentje... ‘Mensen op het Witte Huis uitnodigen om ze een feestje te laten bijwonen en een stukje gemarineerde kip aan te bieden is één zaak. Maar wanneer mensen zich in politieke discussies kunnen mengen op basis van de geldsommen die ze daarvoor ter beschikking hebben... Ik denk dat daar toch een duidelijke limiet op moet worden gezet,' aldus Scott Thomas, voormalig voorzitter van de nationale verkiezingscommissie, in de Washington Times.

In een ander artikel in USA Today staat dat 40% van Obama’s belangrijkste fondsenwervers ondertussen een baan kregen in zijn administratie. 20 van de 47 fondsenwervers die meer dan een half miljoen dollar ophaalden voor de presidentscampagne kregen zelfs een post in zijn regering.

Slotconclusie blijft dat geen van beide partijen bereid is afstand te toen van het onweerlegbaar voordeel dat het Witte Huis biedt in de strategische zoektocht naar partijfondsen.