Hoe de politie onschuldigen een misdaad laat bekennen

Wie een misdaad bekent is daarom niet altijd de dader. Uit een studie van de universiteit van Virginia blijkt dat valse bekentenissen vaak overtuigender overkomen dan ware bekentenissen. Een professor in de rechten van de universiteit onderzocht meer dan 40 rechtzaken waarbij de zogenaamde dader bekende, maar later werd vrijgesproken op basis van een DNA-onderzoek.

Professor Branson L. Garrett verbaast zich over de ongewoon overtuigende geloofwaardigheid van sommige valse bekentenissen. ‘Ik verwachtte me aan kwetsbare getuigenissen en ook de meeste mensen gaan er intuïtief van uit dat valse bekentenissen makkelijk zullen worden doorprikt, maar niets van dat alles. Alle (valse) bekentenissen bevatten verpletterend belastende details.'

Doch in zowat alle onderzochte zaken kregen de verdachten die details aangereikt door de politiemensen zelf. Ze corrigeerden de vermoedelijke daders ook wanneer die iets over het hoofd zagen. De meeste verdachten waren ziek of labiel; anderen waren tieners of gaven gewoon toe aan de druk en de dreigementen van hun ondervragers. Geen van allen had een advocaat bij de hand.

‘Ik zag niet meer hoe ik er onderuit kon raken... enkel nog door hen te vertellen wat ze horen wilden en te hopen dat een advocaat daarna mijn onschuld zou bewijzen,’ zegt Eddie Lowery, die 10 jaar in de gevangenis zat voor een misdaad die hij nooit beging. Maar dat gebeurt haast nooit.

In 8 van de onderzochte rechtzaken gaf een DNA-onderzoek nog voor de zaak voor de rechtbank kwam uitsluitsel over de onschuld van de beklaagde. De jury veroordeelde de onschuldigen toch, op basis van hun gedetailleerde bekentenissen.