Hoe IJsland failliet ging...

Het faillissement van IJsland is voer voor een Griekse tragedie, schrijft  Kristof Magnusson, in de Financial Times Deutschland. Zoals alle Europeanen hebben we ‘de wens om modern te zijn en als een winnaar te worden beschouwd in de geglobaliseerde wereld'.  Maar IJsland is een mini-staat met amper 300.000 inwoners en onze grote ambities bleken niet meer dan tragische hoogmoed.

Om de vijf jaar werden nieuwe woonwijken neergeplant in de nabijheid van Reykjavik; de huizen werden enkel groter. IJslanders bezaten meer auto's per inwoner dan de VS. En het meest ambitieus van al toonden zich onze provinciale banken. Die gingen internationaal en kochten banken op in andere landen. Niemand bekommerde zich om regulering of adekwate controle. Een bank haalde voor een advertentiecampagne zelfs John Cleese in huis. Met dat geld hadden ze makkelijk elke IJslander persoonlijk kunnen opbellen.

Maar zelfs indien de regering controle zou hebben uitgeoefend en ons verwittigd had, dan nog hadden we niet geluisterd. Niet voor niets verlieten onze voorouders 1.000 jaar geleden Scandinavië om zich hier op deze rots te vestigen, ver van feodale grootgrondbezitters. Als we overheidinmenging al zouden tolereren waren we om te beginnen nooit uit Noorwegen weggetrokken. Vorige maand ontplofte de boel en vanaf nu zitten we voor jaren met de bemoeienis van de overheid opgescheept. Onze banken werden genationaliseerd en onze valuta strikt gerantsoeneerd. Icarus is terug op aarde geland.