InBev: Hoe ver kan je gaan ?

Maximumloon van 100.000 euro/jaar voor iedereen

De discussie is ‘hot’…Zowel in België als in Nederland. Wat moet en kàn een manager of CEO verdienen? Kan het nog zijn dat één iemand zijn ‘know how’ en expertise gebruikt om een bedrijf af te slanken, te bezuinigen, elk jaar 20% méér winst te maken en daar zélf gigantisch voor beloond wordt als een supergod ?
Terwijl andere noeste werkers hiervoor ontslagen worden en de werksfeer alsmaar meer verzuurd en verziekt geraakt ? Het ziekteverzuim in grote bedrijven is ondertussen gegroeid tot meer dan 6%. De depressies swingen de pan uit…

De ontevredenheid is groot. De woede neemt toe.
Dit alles vormt een regelrechte bedreiging voor onze economie zelf.
In het ene geval is een managersjob kennelijk heel veel geld waard. Aan de andere kant worden er honderden andere werknemers voor op straat gezet.
Naast het feit dat dit voor de gewone werknemer, die pakweg tussen de 1500 en 2000 euro per maand verdient, wraakroepend en buiten alle proporties ervaren wordt; is ook de economische psycho-logica ver zoek. Een miljoen euro in handen van één iemand is minder economisch productief dan hetzelfde miljoen euro in handen van honderd mensen.
De vraag is of er naast een minimumloon (1.210,00 euro voor een 21 jarige ) ook via c.a.o. dringend niet een maximumloon zou moeten worden bepaald voor iedereen.
Dit zou al veel wrevel en onnodige sociale spanning kunnen wegnemen of voorkomen.
Lonen van 450.000 euro per jaar (gouverneur Nationale Bank) , 2 miljoen euro (topman Belgacom)
of ontslagvergoedingen van € 31 miljoen (3 managers Inbev) zijn zo schromelijk buiten proportie –zelfs tegenover elkaar- dat een gemiddelde werknemer met 25.000 euro per jaar er zijn ‘gezond verstand’ en zeker zijn tolerantie bij verliest.

Hard werken ?

Geen enkele redenering rechtvaardigt deze decadente vergoedingen… Belgen staan bekend als hardwerkende, plichtsbewuste en verantwoordelijke werknemers. Iedereen doet zijn best. En iedereen heeft ‘slechts’ 24 u per dag om zijn bijdrage te doen op het werk zélf, in het gezin, bij opvang van kinderen of in de zorgsector…
Managers werken niét harder dan anderen. Ze werken gewoon ‘anders hard’. Met een eenzijdige (ongezonde) focus op hun bedrijf. Zij kunnen dit ook énkel maar doen doordat er anderen zijn die voor hun kinderen zorgen, voor hun ouders in het bejaardentehuis of voor het onderhoud van hun veel te grote huis of tuin waar ze nooit zijn…
Deze jobs zijn dus ook even arbeidsintensief, nodig en waardevol.

Maximumloon ?

Het niet aflatende opbod van bedrijven onderling; om de beste, duurste of ‘bekwaamste’ manager binnen te halen, zal in de kering zich tegen hen richten.
Een bedrijf bestaat nog steeds bij de gratie van zijn klanten en zijn werknemers… Dit is het kapitaal van een onderneming. Daarin dient dan ook het meest geïnvesteerd te worden. Niét in de top.

Recent nog werd de zakenwereld opgeschrikt :
Het najagen van materialistische doelen kan tot ontevredenheid leiden en psychische problemen geven. Dat bleek uit een onderzoek van de internationale zakenbank Dresdner Kleinwort Wasserstein.
Het rapport van directeur en beleggingsstrateeg James Montier is gepresenteerd aan investeerders en vermogensbeheerders. Er is volgens Montier bewijs volop dat het investeren in mensen gelukkiger maakt dan het najagen van bezittingen. Want ervaringen zijn altijd uniek, terwijl een woning of een auto snel de norm worden. Wel stelt hij dat uiteraard eerst aan de basisbehoeften moet worden voldaan. Zijn opvattingen gelden voor mensen die dus meer dan 25.000 dollar (22.000 euro) per jaar verdienen.,,Het betekent overigens niet dat je je spullen maar moet verkopen, hoewel daar veel voor te zeggen is'', aldus de bankier. Montier liet vermogensbeheerders eerder al schrikken, toen hij zei dat geld en geluk niets met elkaar van doen hebben. Hij waarschuwde bovendien voor het syndroom zich met anderen te vergelijken.
Als we James Montier mogen geloven hebben we (allemaal) dus wél een 22.000 euro per jaar ‘nodig’. We gaan er van uit dat dit bedrag berekend is op een fulltime job van 40u in de week.
Al wat boven dit bedrag ligt is, is dus ter discussie.
In functie van het aantal gepresteerde werkuren zou er hierop dus een verhoging kunnen worden toegepast. Indien een manager dus het dubbele aantal uren- zijnde 80u per week- presteert, zou hij maximum 44.000 euro (laat het ons nog optrekken tot 50.000 euro) per jaar kunnen verdienen.
Een mens moet trouwens nog slapen ook…en managers gaan toch ook wel eens keer of twee per jaar op vakantie ?
Laat ons dan nog méér overdrijven en dit bedrag verdubbelen tot 100.000 euro per jaar (4 miljoen oude Belgische franken)
Kan iemand zonder blikken en blozen beweren dat zijn bijdrage aan de gehele samenleving nog méér waard is ?

Meer miljardairs ?
Lonen van werknemers in zuivere loondienst, die dan het tien- of honderd- of zelfs vijfhonderdvoudige bedragen; zijn op z’n zachtst gezegd een aanfluiting van elke menselijke en sociale waardigheid en –rechtvaardigheid.
Nét nu ook de wereldwijde Forbeslijst van de rijkste mensen ter wereld is gepubliceerd; stellen we vast dat de rijken alsmaar rijker worden en de armen alsmaar armer.
Op termijn moet zoiets onvermijdelijk tot gigantische wereldconflicten leiden. We kunnen dus beter voorkomen dan te moeten genezen…