Ingrid Betancourt: morgen kwam zes jaar later

In 2002 deed Ingrid Betancourt in Colombia mee aan de presidentsverkiezingen en voerde ze campagne in het ganse land. Als steunbetuiging aan een lokale burgemeester trok ze naar San Vicente del Caguan, een plaats waar de militairen haar niet wensten te vergezellen omdat er rebellen actief waren. Een week nadat ze  in een gesprek met vertegenwoordigers van de FARC had opgeroepen de ontvoeringen finaal te staken, werd ze zelf gevangen genomen.

Afgelopen maanden wisten Colombiaanse geheimagenten de marxistische rebellenbeweging FARC te penetreren, wat uiteindelijk tot haar bevrijding leidde. De kans dat de vernietiging van deze terroristische organisatie van binnenuit zal worden opgestart, lijkt niet langer denkbeeldig.

Overwinnaar van de ingenieuze bevrijdingsoperatie is alvast de Colombiaanse President Álvaro Uribe. Die weigerde jarenlang elke toegeving aan de terroristen, iets waartoe Amerikaanse en Franse politici hem meer dan eens hadden getracht te overhalen.

Uribe en het Colombiaanse leger brengen ‘de zwaarste slag ooit' toe aan de FARC, want de 15 bevrijde gijzelaars hadden een enorme strategische waarde voor deze beulen. Vooral  Ingrid Betancourt, die door de nummer 2 van de FARC meermaals ‘de parel aan de kroon' werd genoemd. Toch mogen ook de ‘honderden' gijzelaars niet vergeten worden, die zich nog steeds in handen van de FARC bevinden, diep in de Colombiaanse jungle. Zolang zij vastzitten blijft  aan elke bevrijding een bittere smaak plakken.

De dag van haar verdwijning - op 23 februari 2002- sprak Ingrid Betancourt (foto: Wikipedia) per telefoon een laatste keer met één van haar kinderen. ‘Ik spreek jullie morgen,' waren haar laatste woorden.

Morgen zou zes jaar later komen.