Koninginnedag en the world according to meneer Steven De Foer...

Als ex-Nederlandcorrespondent en Nederlandse ervaringsdeskundige had journalist Steven De Foer op 2 mei een column in zijn eigen Standaard naar aanleiding van het drama op Koninginnedag 2009. Al moet ik oppassen met het woord drama, want in zijn ogen is dat woord er wellicht over... Een journalist van zijn statuur die gevoel heeft voor proporties, gebruikt immers bij 7 doden en nog het dubbele aan gewonden liever: een nare dag...

Maar eerst terug in de tijd: alweer in 2001 las ik een boek met als titel: Onder Hollanders. Over het wedervaren van Steven De Foer, die toen als journalist van De Belgische krant De Standaard in Nederland was gedetacheerd. Al na het eerste hoofdstuk in zijn boek had ik het gevoel dat hij gedurende zijn correspondentschap zijn woonst in Nederland nauwelijks verlaten had. Nu kan je dat doen als filmcorrespondent, wat hij nu is, want dan kan je inderdaad alles af met laptop en telefoon. Maar als buitenlandverslaggever moet je af en toe toch wel eens met je kont van achter het bureau vandaan komen en met beide voeten in de klei gaan staan om te weten wat er werkelijk aan de hand is.
Maar zo zit Steven De Foer waarschijnlijk niet in elkaar. En die overtuiging werd alleen maar sterker toen ik me uiteindelijk met veel pijn en moeite door zijn boekje had gewrongen. Deze man was beter op de redactie van zijn krant in Brussel gebleven als je tenminste toch alleen maar op wilt schrijven wat in je referentiekader past. The world according to meneer Steven De Foer...

Maar nu terug naar zijn column over het Koninginnedagdrama op zaterdag 2 mei. Daarin beschreef hij o.a. de informele reactie die een journaliste die op een persconferentie toevallig naast hem zat op persoonlijke titel had gegeven. Maar meneer Steven zag daar meteen een verhaal in. Hij maakte van haar emotionele reactie een representatieve bron en plempte die in zijn ‘kwaliteitskrant'. Meneer Steven was echter één ding vergeten: dankzij het internettijdperk bereikte zijn schrijfsel de Nederlandse journaliste en zij gaf hem op zijn eigen website van De Standaard lik op stuk. Geschrokken doordat hij op zijn eigen nest was gevangen, probeerde hij nog snel te redden wat er te redden viel en verontschuldigde zich onmiddellijk door te stellen dat het niet zijn bedoeling was om zijn Nederlandse collega te beledigen. Ik geloof hem onmiddellijk. Iemand je mening vertellen, of die nu terecht is of niet, is namelijk zeer onvlaams en op onvlaams gedrag daar heb ik bij meneer Steven tot nu toe nog niet op kunnen betrappen. Dat was dus even schrikken, toen hij ontdekte dat die Nederlandse journaliste zijn schrijfsel had gelezen.

Maar nu even terug naar waar het om gaat: vanuit mijn job als crisiscommunicatieadviseur en mediatrainer heb ik op Koninginnedag de berichtgeving zowat de hele dag op de Nederlandse tv en het Nederlandse radio 1 intensief gevolgd. Ik vond die, ondanks de vele emoties van het moment, vanuit journalistiek oogpunt uiterst zorgvuldig. Misschien dat meneer Steven zich daardoor eens zou laten inspireren?.

Wat ik al wist, na het lezen van zijn boek over zijn ervaringen als Belgische correspondent in Nederland, is met zijn stukje nog eens bevestigd: meneer Steven is een Vlaming die de wereld bekijkt vanuit zijn eigen kerktorenperspectief. Mag ik hem daarom nog een (te) laat ongevraagd advies geven? Als hij nog eens een ander land als correspondent wil leren kennen dan moet hij zich daarin werkelijk onderdompelen. Leer vooral de media van je gastland kennen, probeer de eigenheid van het nieuwe volk in alle facetten te kennen en te begrijpen.

Toen ik vroeger als Nederlander in Gent studeerde heb ik omgekeerd Nederlanders ontmoet die de wereld na vele jaren enkel vanuit hun eigen referentiekader konden beoordelen. Mensen die iedere dag een Nederlandse krant kochten en naar de Nederlandse radio en tv luisterden, keken en alles beoordeelden door hun Nederlandse bril. Mensen die dachten dat alleen onder hun eigen kerktoren de waarheid lag. Ook al waren ze in het buitenland...