Maken kinderen ons echt gelukkig?

Vanuit evolutionair oogpunt heeft de voortplanting perfect zin, maar wat het voor ouders zelf doet is minder duidelijk. Hoewel de maatschappij dicteert dat het hebben van kinderen mensen gelukkiger en completer maakt, suggereert onderzoek dat dit eerder een mythe is. Talloze studies geven aan dat ouders niet gelukkiger zijn dan hun kinderloze soortgenoten; integendeel, ze zijn het vaak minder. Andere studies hebben aangetoond dat kinderen het huwelijk bemoeilijken: zowat 40% van echtelijke ruzies zou over de kinderen gaan. In een Texaans onderzoek uit 2004 stond de opvoeding van kinderen op een zestiende plaats in de lijst van 20 bezigheden die ondervraagde vrouwen het liefst deden. Eten klaarmaken, televisie kijken en schoonmaken stonden  hoger genoteerd. Conclusies die moderne ouders die elk aspect van het opvoeden van kinderen hebben beleefd niet eens zullen verwonderen.

Kinderen geven ons zalige, uitzonderlijke momenten, maar de dagelijkse realiteit gaat niet veel verder dan koken, wassen, brengen, halen en meningsverschillen over welke kleding ze aan moeten en hoe laat ze thuis moeten zijn. Ze geven ons ook onvoorwaardelijke liefde. Maar geluk, neen, daar heeft het weinig mee te maken. Mensen verwachten ook te veel van het leven. Daarom kiezen ze steeds later voor kinderen. Onderzoekers hebben berekend dat elke generatie het lastiger vindt om kinderen op te voeden dan de vorige, gewoon omdat ze meer vrijheid hebben gekend en het moeilijker vinden om die vrijheid op te geven. Vandaar het typisch 21ste eeuwse fenomeen waarbij ouders terug verlangen naar de tijd dat ze dertig waren en deden waar ze zin in hadden.

Steeds meer vrouwen kiezen ervoor om gewoon kinderloos te blijven. Een Amerikaanse studie geeft zelfs aan dat het aantal kinderloze vrouwen is opgelopen tot 18%, vergeleken met 10% in 1976. Somigen vrezen dan ook voor een verstoring van onze demografie, die de Westerse beschaving ten onder dreigt te brengen. Anderen zien hierin gewoon een maatschappelijke verschuiving, waarin het ouderschap als een actieve keuze wordt beschouwd en niet gewoon een fase van het leven waar je door moet. Kinderloos zijn was ooit voorbehouden aan de hoogopgeleiden, maar ook de rest van de samenleving kiest steeds makkelijke om geen kinderen te hebben. Toekomstige generaties zullen hier op terugkijken en zich afvragen waarom de maatschappij het zo moeilijk deed over vrouwen die geen kinderen wilden hebben.