Moderne kunst: plat, platter, platst

Kunstenaars en schrijvers vinden almaar moeizamer ideeën om hun publiek te choqueren. Sommigen verkennen daarbij steeds vaker de grenzen van de wansmakelijkheid: de Amerikaanse Aliza Shvartz bijvoorbeeld, die haar geaborteerde foetus wil tentoonstellen of de Duitse televisiepresentatrice Charlotte Roche, wiens debuutroman grotendeels bestaat uit een hoofdpersonage dat haar menselijke openingen onderzoekt. Choquerende tacktieken zijn lonend voor wie aandacht zoekt: Madonna zal niet enkel met tongzoenen de media halen; haar nieuwe album kreeg de naam Hard Candy mee –een Amerikaanse term waarmee ook kinderporno wordt aangegeven-, de controverse lijkt bij voorbaat geserveerd (hoewel haar Duitse platenfirma bij hoog en bij laag volhoudt dat de titel enkel verwijst naar de snoepverslaving van de 49-jarige zangeres).

Voornoemde voorbeelden verbleken echter bij wat de Duitse artiest Gregor Schneider van plan is. Hij is op zoek naar een stervende die bereid is zijn of haar laatste uren door te brengen in aanwezigheid van een hem of haar aangapend publiek. Volgens Schneider zal het geheel wel smaakvol verlopen en zullen de laatste seconden van de patiënt in een passende privé-omgeving plaatsvinden.

Doch is dit alles niet meer dan wat hypocriet geleuter, net als de aloude draaiorgeldeun van ‘het op gang brengen van een debat’, waarmee de kunstenaar schermt? Ziekmakende sensatie lijkt de enige manier die deze would-be kunstenaars nog kennen om wat aandacht te trekken. [foto]

[Bron: Süddeutsche Zeitung]