Nederland: a total and utter disgrace

Voetbal? Welk voetbal? Oranje was een schande, niets meer dan een stel voetbaltuig, met Mark van Bommel in de rol van meelijwekkende bendeleider.  De Engelse scheidsrechter Howard Webb deelde tijdens een ordinaire schoppartij 14 gele en een rode kaart uit (het vorige record stond op zes stuks in de finale van 1986). Nelson Mandela moet zich hebben afgevraagd wat hij in Johannesburg's Soccer City stadion te zoeken had.  Amper drie van de Nederlandse spelers die de wedstrijd aanvatten, kregen geen geel. Mocht het niet om de finale van de wereldbeker zijn gegaan, dan had Howard Webb waarschijnlijk Van Bommel en De Jong in de eerste helft al van het veld gestuurd. (The First Post)

“Het is één ding om een strategie te hebben, georganiseerd te zijn en achter de bal te voetballen”, zei analist Alan Hansen op de BBC, “maar de cynische wijze waarop Nederland de eerste 45 minuten opereerde was a total and utter disgrace.”

Zou er een trofee bestaan waar dit elftal met recht aanspraak op mag maken, dan moet het de prijs voor de meest onsportieve ploeg zijn. Er zijn twee lijstjes waar Oranje met afstand fier bovenaan prijkt: die van het aantal gemaakte overtredingen en die van het aantal gele kaarten. De spelopvatting van het Nederlands elftal in de finale was de gewelddadige apotheose van een speelstijl die primair op intimidatie en provocatie gericht was. Daarin blonken de mannen van Van Marwijk uit, en de ontaarding in de laatste wedstrijd was het logische sluitstuk hiervan. Wat dit aangaat, heeft het elftal consistent en in opgaande lijn gepresteerd. (De Volkskrant)

Andres Iniesta, gezegend zij je naam, omdat je doelpunt niet enkel een miserabel en beschamend Nederland de nederlaag toediende, maar ook ons vrijgevig, gedurfd en attractief voetbal beloonde en Vicente del Bosque zijn plaats in de galerij der groten bezorgde. (Periodico de Catalunya)

Spanje kreeg na bijna een eeuw eindelijk de erkenning die het verdient door te winnen van  het vuile en zuinige spel van Nederland, dat slechts een schaduw van het team was dat nochtans een verdienstelijk torrnooi had gespeeld.  (Sport.es)

Poëtische gerechtigheid geschiedde omdat het voetbal won en het voetbal, die wonderlijke universele folklore, Andres Iniesta is. Deze ‘kleine Quijote’ sloeg in de 116de minuut van de verlenging de nagel in de doodskist van het Nederlands elftal. (El Mundo)

Weer is Nederland dus geen wereldkampioen, in de derde finale na 1974 en 1978. Weer tweede. De finale paste overigens wel in het beeld dat het Nederlands elftal van zichzelf schiep, gedurende de wonderlijke avonturen in Zuid-Afrika: een onnavolgbare aaneenschakeling van rariteiten, oprispingen, karakter, veerkracht, inzinkingen en soms ook vuig spel, wat leidde tot negen gele kaarten op deze frisse avond in Soccer City, onder de sterrenhemel van Johannesburg. (De Volkskrant)

Nederland greep in Johannesburg maar ternauwernood naast de wereldbeker. Diep in de tweede helft van de verlenging bracht Andrés Iniesta de Spanjaarden de WK-titel. Bondscoach Bert van Marwijk toonde zich een goed verliezer. ' 'De beste ploeg heeft gewonnen.' (Voetbal International)

Het vechtvoetbal leverde het Nederlands elftal in de finale voor het eerst op dit WK geen doelpunten op. Anders dan in de eerdere finales maakte Oranje met ruw spel antireclame voor het Nederlands voetbal. Negen gele kaarten en een rode voor John Heitinga waren geen positieve reclame voor de Hollandse school, die de afgelopen jaren juist naam maakte door sportief voetbal. Van aanvallend voetbal was bovendien geen sprake. (NRC Handelsblad)

Het is een schande voor de sport', aldus Wesley Sneijder tegen De Telegraaf. 'Iniesta moest rood hebben voor natrappen, het was een zuivere corner en aan de goal van Spanje ging buitenspel vooraf. In één minuut wordt de wedstrijd op die manier beslist.'

Toch een unieke prestatie. Geen land ter wereld kan zeggen, drie keer in de finale te hebben gestaan en drie keer te hebben verloren, schrijft Johan Cruijff in De Telegraaf. Daar kan lacherig over worden gedaan, maar je stond wel drie keer in de finale. Daarom is toch een groot compliment op z’n plaats voor het Nederlands elftal en bondscoach Bert van Marwijk en zijn begeleidingsteam.