Ober, een Chateau Lafite en zet maar op de onkostenrekening

Een Amerikaanse oliemagnaat bestelde een aantal jaar geleden bij de sommelier van  het Waldorf Astoria hotel in New York ‘de beste fles Chateau Latour' die er was. De man kwam terug met een fles Latour 1961 (misschien de beste rode Bordeaux ooit gemaakt), opende hem en schonk verwachtingsvol de bodem van het glas vol. De oliemagnaat echter keek vol afgrijzen naar het rode goud en riep : ‘Geef me alsjeblief niet een wijn die je de afgelopen 40 jaar niet hebt kunnen verkopen.'

Mensen houden ervan te goochelen met namen van bekende wijnen, vooral wanneer die wijn uiteindelijk niet uit eigen zak, maar door de werkgever wordt betaald. Esme Johnstone, de stichter van het Britse wijnhuis Majestic Wine (voormalig huisleverancier van Margaret Thatcher) maakte een lijst op van de wijnen die hij ‘onkostenrekeningwijnen' noemt: wijnen met makkelijk herkenbare namen die door iedereen graag worden gedronken, maar liefst door anderen moeten worden betaald:

Bordeaux: Chateaux Lafite, Latour, Margaux, Haut Brion, Mouton Rothschild, Petrus en Le Pin.

Bourgogne: Domaine de La Romanée Conti

Datzelfde geldt voor champagne, met de Louis Roederer Cristal als favoriet van de Russische oligarchen (Cristal werd ooit exclusief voor de Russische tsaren gemaakt en dankt zijn naam aan de kristallen fles waarin de champagne werd verkocht). Is Dom Perignon populair in de VS, dan houden Europeanen meer van het exclusieve champagnemerk Krug.

Alle bovenvermelde flessen hebben een gemeenschappelijk kenmerk: het zijn opschepperswijnen, die, hoewel ze zeker een goede investering zijn, slechts weinigen van ons zouden drinken indien het met eigen geld betaald moet worden.