Pleidooi voor de roddelbladcultuur

Indien u er geen idee hebt hoe het komt dat mensen als Paris Hilton beroemd zijn, bent u niet de enige. Een popidool uit de seventies verwoordde het een tijd geleden nog als volgt: 'Vandaag maakt het niet meer uit hoe je beroemd wordt. Ik noem dat het Paris Hilton-syndroom. Wat doet ze? Wel, ze doet gewoonweg niets, uitgezonderd nachtclubs bezoeken.'

Ook alle vrouwen die met Tiger Woods sliepen, zijn nu plots beroemdheden. Misschien daarom dat beroemd zijn sinds kort steeds vaker als een belediging wordt beschouwd. 

Het magazine Newsweek neemt het in zijn laatste editie voor de verandering eens op vóór de tabloïdcultuur.

‘Dit soort beroemdheid vertegenwoordigt een nieuwe kunstvorm, die de concurrentie aankan met meer traditionele onstpanningsvormen, zoals film, boeken, theater en televisieprogramma's en die op zijn manier een aantal functies van de oude media realiseert: hij zorgt voor ontspanning, leert ons iets over het mensselijk gedrag en creëert een ervaring, waarrond zich een gemeenschap kan vormen. Ik ondersteun zelfs de stelling dat beroemdheid de nieuwe, grote kunstvorm is van de 21^ste eeuw,' schrijft Neal Gabler.

En waarom blijven beroemdheden beroemd, ook nadat hun talent -als dat er al ooit was- lijkt weggeëbd? .

Volgens Nathanael Fast van de Stanford University in California, is de reden eenvoudig. Mensen hebben zaken nodig om over te kunnen praten. Praten over beroemdheden is dankbaar, want iedereen weet er wel iets over.

Fast en zijn team deden hun onderzoek met een reeks bekende en minder bekende baseballspelers. Ze kwamen tot de conclusie dat prominente spelers langer populair blijven dan normaal omdat ze vaak het onderwerp zijn van ‘small talk', wat hen dan opnieuw in de actualiteit en de roddelbladen brengt. De exponent bij uitstek van deze theorie lijkt Paris Hilton. Niemand weet waarom ze beroemd is, maar omdat haar naam over iedereens lippen gaat, blijft het almaar doorgaan.

Mark Schaller, een psycholoog aan de University of British Columbia in Vancouver, Canada, bevestigt die theorie. "Ze beantwoordt de vraag waarom beroemdheid een zelfversterkend effect heeft, zelfs indien de persoon niets meer doet dat die status rechtvaardigt.'