Poli-porno in Washington: 'Toen Obama Bill Clinton gewoon nog zijn koffie serveerde'

Buitenechtelijke seks, bekvechtende koppels en dolgedraaide maîtresses. Je krijgt de indruk dat je in een universum terecht komt waar al wat in de National Enquirer staat (de Amerikaanse versie van Dag Allemaal nvdr.) waar is, schrijft de Financial Times over het nieuwe boek Game Change: Obama and the Clintons, McCain and Palin, and the Race of a Lifetime. Daarin worden de menselijke drama's uit de race om de meest recente Amerikaanse presidentsverkiezingen uit de doeken  gedaan door Mark Halperin (Time) en John Heilemann (New York magazine).

De meest shockerende passages zijn die over -hoe kan het anders- Sarah Palin. Zo ongeïnformeerd was McCain's running mate dat adviseurs haar rond de klok middelbare schoollessen moesten geven over de Eerste en Tweede Wereldooorlog, Vietnam en de Koude Oorlog. Palin bleef maar zeggen dat Saddam Hoesein achter de aanvallen van 11 september 2001 zat. Wanneer het niveau van haar onwetenheid begon door te dringen  -samen met haar totale gebrek aan interesse om het te corrigeren- , werden McCain's stafleden overmand door schuldgevoelens omdat ze Palin binnen het bereik van het Witte Huis hadden gebracht.

De McCain-campagne koesterde dan ook reeds plannen om Palins inbreng te beperken tot een grotendeels ceremoniële rol als vice president, mocht McCain winnen. Het was ondenkbaar dat -mocht McCain ziek worden of sterven- het land in de handen van president Palin zou vallen.

Ook Bill Clinton maakt een opgemerkte comeback. De beide auteurs vertellen hoe de inmiddels overleden senator Ted Kennedy Hillary Clinton liet vallen en definitief voor Obama koos toen Bill een opmerking maakte over de zwarte kandidaat: ‘Een paar jaar geleden zou die kerel ons gewoon nog koffie hebben moeten serveren.'

Wanneer Hillary tenslotte het staatssecretarisschap in de nieuwe regering Obama accepteert zou ze tegen de kersverse president hebben gezegd: 'U kent mijn echtgenoot. We zullen zaken moeten uitleggen die hij keer op keer zal aanbrengen. U weet dat ik hem niet kan controleren en vroeg of laat zal hij een probleem worden.'

De republikeinse kandidaat John McCain had dan zowat dagelijks openbare scheldpartijen met zijn echtgenote Cindy. Die werd ervan verdacht een relatie te hebben met een man uit Arizona. Eén incident maakte McCain zo woedend dat hij in ieders bijzijn de middelvingers van zijn beide handen naar haar opstak en riep: 'F*** you! F*** you! F*** you! F*** you! F*** you! F*** you!'

Zowel de democratische kandidaat John Edwards -over wie in het boek geen goed woord staat- als Sarah Palin balanceerden regelmatig op het randje van een zenuwinzinking. Eén van Edwards' stafleden vreesde zelf dat hij zelfmoord zou plegen. Dat is volgens de Financial Times niet verwonderlijk. Wat wel verwonderlijk is, is dat sommige kandidaten overeind blijven in dit soort races. Of zoals Barack Obama altijd opnieuw herhaalde: ‘Deze k*tzooi zou echt interessant zijn, mochten we er niet zelf middenin staan.'