Popmuziek heeft zijn beste tijd gehad

Hitparades vol retro, podia vol reünie-acts en een eigthies-revival die al twee keer zo lang duurt als de eighties zelf: het kunstje is gedaan. Het einde van een tijdperk is nabij. Popmuziek heeft zijn beste tijd gehad, schrijft muziekredacteur Arjan Terpstra in

De Pers:

Radiohead, Jeff Buckley en U2 zijn nog steeds vaste waarden in de discussie over ‘kwaliteitspop’ – heb je vijftien jaar in een grot gewoond, dan heb je weinig gemist. Op de grote podia reizen nog steeds dezelfde gezelschappen rond, of ze nu ooit gestopt zijn (The Police) of niet (Rolling Stones).

Nieuwe genres? Eigenlijk niet: termen als nu-soul, post-grunge, alt-folk zijn dappere pogingen er nog iets van te maken; echt vernieuwend zijn de genres niet.

Herhaling is troef, zeker in de hitparades, waar de jaren-vijftigswing van de Duitse band The Baseballs nog niet is verstomd of de retro-sound van de Duffy’s en Adele’s weerklinkt.

R&B? Een lange, inwisselbare stroom zangeressen, duo’s en trio’s houdt even de aandacht vast en verdwijnt dan weer achter de horizon.

Rockmuziek die mainstream wordt omarmd, zoals Bowie en Queen dat werden? Metallica misschien, maar ook dat is oud nieuws.

De rest is meer van hetzelfde: garage bleef, new wave beleeft een new wave, en de eighties blijven maar terugkomen, gespiegeld worden, geparodieerd en vereerd, tot op het niveau waarop filosofen van de ‘postmoderne fase in de popmuziek’ spreken: een fase waarin recyclen van oude ideeën de norm is.