Proces Wilders: Zeggen wat je bedoelt geldt vooral voor rechters!

Het zinde rechter Moors kennelijk niet dat Geert Wilders aan het begin van de eerste procesdag aankondigde gebruik te zullen gaan maken van zijn zwijgrecht. Edelachtbare Moors had zich natuurlijk uitstekend voorbereid op deze zaak en hoopte wellicht met dit zwaar gemediatiseerde proces zijn finest hours te beleven. Niet alleen in Nederland, maar ook in andere grote delen van de wereld zouden de spotlights op hem gericht staan. Kortom het momentum om zich voor het oog van de wereld als slimste jongetje van de klas te profileren. Maar in zijn gretigheid ging hij al tijdens de eerste minuten van het Wildersproces goed de fout in. Hoe dat kwam? Wellicht doordat Geert Wilders zich op zijn zwijgrecht beriep. Rechter Moors begreep onmiddellijk dat zijn zorgvuldig voorbereide vraagjes al hun impact zouden verliezen en dat was een grote streep door zijn rekening.

Gefrustreerd en wellicht ook uit het lood geslagen door deze perfect legale, doch onverwachte strategie van Wilders om er het zwijgen toe te doen, probeerde de rechter Wilders uit te dagen om hem alsnog tot andere gedachten te brengen. Letterlijk zei rechter Moors: 'Ik hecht er toch aan iets erover te zeggen. U wordt nog wel eens door anderen verweten dat u goed bent in het poneren van een stelling, maar de discussie uit de weg gaat. En het lijkt er op dat u dat nu ook weer doet.'

Met dat laatste zinnetje: “het lijkt erop dat u dat nu ook weer doet”, poneerde rechter Moors een mening. Een mening die een waardeoordeel inhield ten aanzien van de verdachte Wilders en die duidelijk maakte dat hij als onpartijdige rechter op z’n minst de schijn op zich nam niet boven de partijen te staan.

Toen na een uurtje de draagwijdte van die geponeerde mening ook bij Wilders en zijn advocaat Bram Moszkowicz was doorgedrongen, besloten zij om de rechter te wraken. Want, zoals gezegd, was in hun overtuiging hiermee op zijn minst de schijn van partijdigheid over het proces afgeroepen.

Dat televisie weinig verborgen houdt, bewees ook de body language van de rechter toen advocaat Moszkowicz met zijn wrakingsverzoek op de proppen kwam. De rechter zocht steun bij zichzelf door zijn vuisten stevig te omklemmen en net wat verkrampter dan juist daarvoor zag hij zijn heldenrol in zijn finest dream veranderen in een gruwelijke nachtmerrie.

Nog even deed hij een poging om de duiding die hij met dat ene zinnetje aan Wilders had gegeven te minimaliseren door te verklaren dat hij dat zeker niet zo bedoeld had. Een wonderlijke opmerking: want is het niet juist een rechter die, als hij spreekt, juist als geen ander moet zeggen wat hij nu precies bedoelt? Afgezien van het feit of het verzoek tot wraking wordt ingewilligd, heeft dit proces door deze onzorgvuldigheid van de rechter nu al een extra politiek bijsmaakje gekregen.

Wellicht dat het voor rechter Moors ook eens tijd wordt voor een goede mediatraining. Daarmee voorkomt hij dat hij na een proces met camera’s erop niet meer hoeft te roepen: “Dat had ik niet zo bedoeld!!" Want bij een goede mediatraining leert hij dat het vooral belangrijk is dat er geen discussie is over de interpretatie van zijn woorden. Dat het belangrijk is dat hij vooraf duidelijk weet wat hij voor het voetlicht wil brengen en dat dan ook doet. Want wat er vandaag op het Wildersproces is gebeurd, is niet alleen slecht voor de beeldvorming in verband met de mogelijke democratische rechtsgang van dit politieke proces, maar hiermee loopt ook het kwaliteitsimago van de rechters en dus ook die van de Nederlandse rechtspraak een ferme deuk op. Kortom: verliezers alom!