Racisme, economie en Mister Proper

Bart Dewever (N-VA) - verbaal quasi onklopbaar nochtans- heeft een druk weekeinde achter de rug. Zaterdagmorgen een opiniestuk in De Tijd (Het vergiftigde geschenk van Kate Ryan), zondag in De Zevende Dag in debat met Jean Marie De Decker en Filip De Winter over de uitspraken van Karel De Gucht, en maandag met een opiniestuk in De Morgen (Polarisering vernietigt de democratie).

De verkiezingen komen eraan, lijkt het.

'De taak van politici is niet op korte termijn te managen, maar om een maatschappijvisie te ontwikkelen op lange termijn. Doch, onzeker over de toekomst klampen beleidsmakers zich vast aan het heden.' Geen Vlaams politicus die zich aan deze uitspraak van Frank Furedi, hoogleraar sociologie aan de universiteit van Kent, lijkt te storen, want zelden zagen we meer politici samen op het scherm defileren dan in deze maand mei. In dichte drommen schuiven ze aan om alsnog -en als het moet met de ellebogen- een plaatsje te bemachtigen in de zetels van Phara De Aguirre, Siegfried Bracke en Ivan De Vadder. De trieste moorden in Brussel en Antwerpen - enkel onderbroken door een kort intermezzo waarin dan de -blijkbaar plots acute- discussie omtrent de toplonen van managers moest worden gevoerd - leverden talloze debatten op, waarin veelvuldig aanwezige politici maar al te graag gelijk en waarheid met elkaar verwarren, en al wie geen hogere studies heeft gedaan in opperste verlegenheid achterlaten.

Opmerkelijk ook hoe in al die debatten amper of niet wordt stilgestaan bij het verband tussen de maatschappelijke problemen van dit land en de wijdverbreide economische uitsluiting van migranten en kansarmen. In 2005 kregen 1,2 miljoen landgenoten van de RVA een of andere uitkering, een absoluut record. Ondertussen groeit 27% van de kinderen in Brussel op in een gezin zonder inkomen uit arbeid. Nog geen één procent allochtonen bij de Antwerpse havenarbeiders, en nog geen vijf procent bij de Antwerpse stadsdiensten, terwijl ze een kwart van de inwoners uitmaken: is ook dat geen vorm van racisme, vraagt Georges Kamanayo, voorzitter van de Antwerpse overlegraad voor minderheden, zich terecht af. Want ook dat is België anno 2006.

Dat het anders kan, zal elk politicus die de afgelopen maanden al eens moeite deed om naast de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde ook een land als Ierland of Canada te bezoeken, kunnen beamen. Landen die er wel in slaagden een succesvolle synergie te creëren tussen economie en migratie. Maar liever verwijst men naar de situatie in de ons omringende landen waar de begroting met een deficit werd afgesloten. Het bekt makkelijker en vraagt minder intellectuele inspanningen.

‘99% van de politici weten niet wat de échte issues zijn van deze samenleving. Zij doen maar voort. Ze lezen veel te veel de kranten en veel te weinig fundamentele werken en opinies over economie. Economie is de ruggengraat van de samenleving. Zonder ruggengraat zakken de beste bedoelingen in elkaar,’ vertelde Roland Duchâtelet me onlangs, nochtans zelf een politicus, maar ook een ondernemer.

Dat sommige politici de afgelopen 14 jaar niet veel hebben geleerd bewijst deze quote van wijlen Johan Anthierens in het magazine Markant (20 november 1992), in een opiniestuk: 'We zijn als samenleving aan chemotherapie toe. Democratie veronderstelt tolerantie, humane wijsheid, tegen kritiek kunnen, hand in eigen boezem durven steken, belangstelling voor de medemens opbrengen. Ik merk daar bitter weinig van.'

Democratie wordt niet verdiend door het uitbraken van dure slogans, holle woorden en slimme oneliners in tv-programma's, democratie wordt veroverd op de straatstenen. Met dank ook aan zij die voor hun racistisch gedachtegoed uitkomen, want Mister Proper dankt zijn succes enkel aan de vuile was waarmee hij in aanraking komt.