L'affaire DSK: Franse elite brengt het ganse land in verlegenheid

De beschuldigingen tegen Dominique Strauss-Kahn zadelen Frankrijk met een eerste echt seksschandaal op, schrijft Eric Fassin in de linkse krant Libération. Maar het schandaal maakt vooral een einde aan de dagen waarin artiesten en politici dachten dat ze binnen de immuniteit van de privésfeer konden doen waar ze zin in hadden:

De affaire DSK kan het einde betekenen van die speciale uitzonderingen en wel op twee vlakken. Alles begon met de affaire Polanski in 2009 toen controverse ontstond omdat deze cineast openlijk werd verdedigd door Frédéric Mitterrand, de Franse minister van Cultuur (Polanski zou in 1977 de toen 13-jarige Samantha Geimer hebben gedrogeerd en misbruikt. Polanski bekende schuld, maar ontvluchtte de VS voordat de rechter de strafmaat kon bepalen).

De kern van het geschil ging over een soort culturele privilege in seksuele zaken die exclusief leek voorbehouden aan artiesten. Hetzelfde geldt nu voor politici: er kan geen sprake zijn van immuniteit. Van nu af aan, in Frankrijk en elders, kan seks niet langer het onderwerp zijn van privileges. Dat geldt evengoed voor politici... ' Ik zegt niet dat de tijd rijp is voor een presidentiële kandidaat die normaliteit uitstraalt eerder dan abnormaliteit of moraliteit boven immoraliteit. Ik zeg enkel dat het tijd is voor een democratie zonder privileges.'

Eerder dan de mogelijke misdaden van DSK brengt vooral de reactie van de Franse elite het land in verlegenheid, schrijft Pascal-Emmanuel Gobry in Business Insider. Eerst was er Ségolène Royal die haar steun betuigde aan de familie van DSK 'die door een moeilijke tijd gaat', maar die geen woord over had voor het kamermeisje van het Sofitel; in The Daily Beast zei Roman Polanskiverdediger Bernard-Henri Lévy geshockeerd te zijn door het feit dat in Amerika 'eender wie een andere burger van een misdaad kan betichten (mon Dieu!)' en voegde er aan toe dat DSK niet als eender wie behandeld kan worden omdat hij een zeer belangrijk man is.

De voormalige Franse minister Elisabeth Guigou sprak schande over de beelden van een gehandboeide DSK die nu de wereld rondgaan en 'van een onwaarschijnlijke brutaliteit, geweldadigheid en wreedaardigheid getuigen. Ik ben blij dat ons rechtssysteem niet hetzelfde is,' zei ze nog.

Inderdaad, schrijft Gobry, in tegenstelling tot seksueel te worden misbruikt in een gesloten hotelkamer is zo'n wandeling met handboeien aan voorwaar geen pretje. Maar misschien is de tijd rijp om een einde te maken aan de manier waarop die Franse elite door de media wordt beschermd, want de omerta die al jarenlang belangrijke mensen in Frankrijk de hand boven het hoofd houdt is nog vele malen brutaler en boosaardiger.

De manier waarop de Amerikaanse media over de zaak DSK berichten is smerig, maar ze legt wel het morele failliet van het alternatief bloot. Transparantie doet pijn en shockeert. Maar transparantie is vooral erg goed.