Waarom de kortste weg van A naar B nooit degene is die we zelf aangeven

Labyrinth of Light

Wanneer mensen naar de kortste weg tussen twee punten wordt gevraagd, visualiseren ze een verbinding langs bekende straten, met weinig bochten, wat uiteindelijk steeds opnieuw tot een relatief langere route leidt. Maar wanneer dezelfde mensen wordt gevraagd om zelf de afstand tussen die beide punten af te leggen, nemen ze een efficiëntere, kortere route, langs minder bekende straten, terwijl ze voortdurend beroep doen op hun geheugen om binnenwegen te vinden.  Wanneer we tenslotte een vreemdeling de weg uitleggen, grijpen we terug naar de meest eenvoudig mogelijke route, met weinig bochten en zo veel mogelijk herkenningspunten. Dat blijkt uit een analyse van Christoph Hölscher van de universiteit van Freiburg.

Volgens Hölscher is het de eerste keer dat iemand aantoont dat veranderende omstandigheden tot het ontwerpen van verschillende routes leidt.

Tientallen mensen werd gevraagd om een route door Freiburg te plannen, te omschrijven en uiteindelijk te wandelen. Alle deelnemers waren zeer vertrouwd met de stad. Eerst werd hen gevraagd de kortste weg tussen twee locaties aan te geven. Daarna werd hen gevraagd die route zelf af te leggen. Wat bleek? Niet een van de deelnemers legde die route af zoals hij ze oorspronkelijk had aangegeven.

De onderzoekers concluderen dat deze resultaten de stelling onderuithalen dat routes lang op voorhand worden gepland. De onmiddellijke feedback die we krijgen van ons visueel vermogen heeft grote invloed op de route die we gaan volgen.