Waarom ik de uitschakeling van Frankrijk wens

Alles is begonnen met de lamentabele kopstoot van Zinedine Zidane. Vervolgens was er de beschamende hand van Thierry Henry. Ik wens het Franse elftal vanmiddag dan ook een nederlaag toe, schrijft Jacques Attali , die tussen 1980 en 1990 economisch adviseur was van de Franse president François Mitterrand, op Slate.fr. Want zo'n nederlaag zou 3 voordelen opleveren:

1. Dat we ons kunnen ontdoen van al die middelmatige spelers, trainers en bestuursleden, die nadat ze er in geslaagd waren een elftal te vormen dat het onwaardig is om de Franse kleuren te verdedigen, nu zelfs niet de waardigheid aan de dag leggen om ontslag te nemen.

2. Een Zuid-Afrikaanse overwinning zou een ultieme beloning zijn voor de Zuid-Afrikanen die alles in het werk stellen om hun gasten goed te ontvangen, fortuinen hebben uitgegeven opdat de rijke Europeanen niets te kort zouden komen en die alles hebben gegeven om hun spelers te ondersteunen en aan te moedigen; spelers die zich wel volledig geven tijdens hun wedstrijden.

3. Zo'n nederlaag zou een alarmsignaal vormen, dat ons zou toelaten te beseffen dat Frankrijk een land is dat in het verleden leeft en niet begrijpt waarom alles voortdurend opnieuw in vraag moet worden gesteld. Zo'n nederlaag zou ons duidelijk maken dat vergane glorie de gevaarlijkste vijand van de kracht is. En nostalgie een dodelijk vergif voor de toekomst.

Moge een vernederende uitschakeling van dit meelijwekkende elftal ons wakker schudden en ons alles in het werk doen stellen om een nieuwe uitschakeling te vermijden; een veel belangrijkere nog en één met fenomenale geopolitieke gevolgen, waarvan we vandaag amper het begin begrijpen.