Waarom ik geen dure wijnen meer koop

De voorbije decennia heb ik een fijne wijncollectie opgebouwd en tot recent had ik er nooit aan gedacht daar flessen van te verkopen. Integendeel, schrijft Matt Kramer in The Wine Spectator. Waarom ik dat nu plots wel doe? Het antwoord is eenvoudig: verrassing.

Wijn komt in twee soorten: wijnen die je drinkt omwille van de emotie van de verrassing en wijn die je drinkt omwille van de emotie van de erkenning.

Misschien ben ik al te lang met wijn bezig, maar wat ik nu nog in een wijn zoek is het verrassingselement, meer dan eender wat anders. Dure wijnen schenken me nog zelden verrassing. Het verrassingselement is er zelden nog aanwezig, want ze zijn uiterst voorspelbaar.

30 euro voor een fles is -vergeleken met wat de dure standaardwijnen vandaag kosten -  allesbehalve overdreven, vooral voor een kwaliteitswijn. Maar zo’n fles gaf me onlangs wel tienvoudig het verrassingselement dat wijnen die tienmaal duurder zijn me niet langer kunnen bieden.

Twee weken terug kocht ik twee kisten Spaanse cava. Al wie ‘m proeft is blij verrast. Dit soort verrassingen kom je met dure wijnen nooit meer tegen. Integendeel, vaak is de enige verrassing daar: ‘Is het dat maar?’.

De hedendaagse wijnwereld is totaal anders dan degene die ik 35 jaar geleden binnentrad, wanneer ik over wijn begon te schrijven. Ironisch genoeg betekent dit dat ik nu wat dure wijnen ga verkopen om mezelf meer goede goedkope wijnen cadeau te doen.