'We betaalden Jean-Luc Dehaene één miljoen om voorzitter te worden van FLV Fund' (Jo Lernout)

Over zijn prille jeugd (de Lernouts waren met 14 kinderen, nvdr): 'Echt breed hadden we het zeker niet, maar alle kinderen konden wel studeren. Na het diploma bleven we nog zo'n drie jaar thuis en stonden ons loon af, zodat ook de broers en zussen na ons konden studeren. Dat estafetteprincipe gold overigens ook voor onze kledij. We hadden thuis vier van die zware mantels in een soort kameelhaar, die door drie generaties werden afgedragen.'

Over zijn huidige inkomsten: 'Vandaag krijg ik op advies van mijn advocaten enkel het minimumloon uitbetaald van € 1050, plus de professionele onkosten. Alles wat ik meer zou verdienen, wordt meteen in beslag genomen... Van mijn loon gaat € 450 naar de huur van mijn studio in De Panne. € 600 per maand om van te leven is niet breed. Maar het heeft geen zin om daarover te jammeren. Gedane zaken nemen geen keer.'

Over de relatie tussen geld en succes: 'Het is niet omdat je rijk bent, dat je professioneel succesvol bent. Maar wie geen geld kan genereren, is ook niet bepaald professioneel bezig. Een entrepreneur moet zorgen dat zijn zaak en/of aandeelhouders geld verdienen. Als je een arme drommel blijft, ben je misschien niet capabel.'

Over zijn levensdroom: 'Als je beurswaarde in de honderden miljoenen frank loopt, dan mag een mens toch al eens plannen maken. Het was onze bedoeling om in 2005 te cashen. We zouden een villa kopen in het zuiden en ik zou aan onderzoeksjournalistiek gaan doen, in het domein van de nieuwe technologieën. Die dromen zijn definitief opgeborgen.'

Over financiële spitstechnologie: 'Ik ben nooit een financiële bolleboos geweest. (...) Ik had natuurlijk wel financiële bagage vergaard door mijn Vlerick-opleiding, maar toch heb ik de voorbij jaren meer bijgeleerd tijdens mijn verhoren van politie en parket dan tijdens mijn jaren bij L&H.'

Over luxeverlies: 'Dat mijn vrouw nu, door de hele L&H-affaire, gedwongen is om als uitzendkracht te gaan werken en nog eens riskeert haar woning te verliezen, frustreert mij enorm. (...) Maar persoonlijk geef ik niet om het luxeverlies: de zee is niet groter omdat je appartement met uitzicht op zee groter is dan dat van je buurman.’

Over zichzelf: 'Opende mijn naam vroeger vele deuren, dan sluit hij er vandaag nog veel meer. Ik ben nu veroordeeld tot de bedelstaf en ik leef van dag tot dag. Telkens wanneer ik de brievenbus open, is daar die angst voor een rekening.'

Bron: Bizz
Auteur: Kristof Simoens