We verdrinken in ons voyeurisme

'Wanneer juist was het dat het tonen van dode mensen op voorpagina’s van kranten aanvaardbaar werd?', vraagt India Knight zich af in de Sunday Times (betaalde toegang). Ik ben niet overgevoelig, maar ik kan me niet inbeelden dat iemand - en zeker onze kinderen niet - er baat bij had om de gruwelijke foto’s van kolonel Gaddafi in het aangezicht geworpen te krijgen, zoals de media ze ons vorige week serveerden. ‘Aanschouw de verslagen, bebloede 69-jarige oude man die smeekt voor zijn leven. Hij gaat direct sterven! Hij is al volledig bebloed!’

Hetzelfde geldt voor de berichtgeving over de tweejarige Chinese peuter die overreden werd en wiens verwonde lichaampje door 18 passanten gewoonweg werd genegeerd. Was het noodzakelijk om ook de videofilm daarbij te voegen? Waren er mensen die het artikel online lazen en toen gingen denken: ‘Ooh, zulk gruwelijk triest en tragisch voorval moet ik met mijn eigen ogen kunnen zien’? Volstonden de woorden niet? Ik wil niet belerend overkomen, maar is het niet normaal dat we zulke storende beelden liever niet zien?

Er bestaat iets als te veel informatie. Vorige week kregen we daarvan het bewijs geleverd. Met andere woorden: we verdrinken er stilaan in- we verdrinken in ons eigen voyeurisme, in onze lijkenpikkerij en in andermans bloed.'