Ik heb zoiets van

‘Wat is de ergerlijkste uitdruking die je kent’, vroeg ik aan Pauline, mijn achttienjarige dochter.

‘Ik heb zoiets van.’

‘Pardon, schat?’

‘Wel, pap, ik heb zoiets van. Dat vind ik zo klef, zo truttig, zo week.’

‘Geef eens een paar voorbeelden, meisje.’

‘Bij ons op school zegt iedereen het. Ik heb zoiets van, ga dan naar huis. Of ik heb zoiets van, get a life. Of ik heb zoiets van, doe er iets aan.’

‘Zeg je het zelf soms, schat?’

‘Ik denk het wel, maar ik haat het. Er is geen alternatief.’

‘Probeer eens.’

‘Ik denk dan: ga naar huis. Als je het mij vraagt: ga dan naar huis. Het is toch niet helemaal hetzelfde. Die twijfelende emotie, dat voorzichtige is dan weg. ‘

‘Wat vind je er zo klef aan?’

‘Wat vind jij ervan, pap?’

‘Het is zo van die welzijnswerkersprietpraat, het softe geleuter van mensen die om de haverklap ‘een stukje’, ‘een beetje’, ‘ergens’ en ‘zeg maar’ zeggen. Heikneuters die in groepsverband aan moeilijke inhoudelijke thema’s werken en zo de kamer volbazelen, op kosten van de belastingsbetalers, en dan nog vinden dat ze niet genoeg betaald worden voor het produceren van dat iele gezever. Psychologen, dat soort waffelaars. Die hebben allemaal iets van.’

‘Nou pap, die hebben jou wel stevig in je gat gebeten.’

‘Ik heb zoiets van, allemaal de boom in. ‘

‘Rustig, pap.’

‘Grapje schat. Waarom gebruiken zoveel mensen ‘ik heb zoiets van’ ? Ik denk dat het met angst te maken heeft. Als je niet in staat bent een duidelijke, concrete uitspraak te doen, als je geen echte mening hebt waar je voor uit wil of durft komen, maar je vindt wel dat je de lucht moet vullen, dan zeg je ‘ik heb zoiets van’. Een aanvoelen, een zeker emotie. Mietjespraat. Ingeblazen door therapeuten die mentale dwergen wijsmaken dat ze voor hun gedacht moeten uitkomen, maar ook niet te hard en niet te snel.’

‘Rustig, pap. Iedereen haat het maar iedereen blijft het toch gebruiken. Het is een heel hardnekkige uitdrukking. Dat moet toch ergens aan een behoefte beantwoorden.’

‘Vreemd, ja. De versofting en de vertrutting van de samenleving, schat. Allemaal de schuld van Leterme die dingen wil doen ‘die goed zijn voor de mensen’. Geef mij dan maar Karel de Gucht: krachtige meningen, krachtige uitspraken. Die zegt ‘Congolezen zijn apen’ en niet ‘ik heb zoiets van de samenwerking met de Republiek Congo met opnieuw geëvalueerd worden in het licht van de prioriteiten op het veld. Smijt die Kabila in ’t cachot. ‘

‘Ik heb zoiets van, change the subject pap. Je bent duidelijk aan wat rust toe. Zo erg is het nu ook weer niet.’

‘Ok, schat, ik zal maar weer eens naar mijn cursus mindfulness gaan.’