Ik kan me voorstellen

Mijn vrouw houdt van oudere, mannelijke nieuwlezers, zoals Johan Janssens, Mike de Mulder en Roger De Kneijf. Rustige, betrouwbare stemmen. Je gelooft die mannen als ze iets zeggen. Ze vindt het verschrikkelijk dat die degelijke mannen vervangen zijn door flirterige huppeltrutjes als Annelies Beck en Lisbeth Imbo. Kippetjes die zich interessant willen maken en het nodig vinden de meest trieste nieuwsberichten op te leuken door misplaatste joviale intonaties, alsof een moordaanslag in Bagdad even goed nieuws is als een cyclocross overwinning van Sven Nys.

Die Thomas Vanderveken van Klara vindt ze ook een irritant wijsneusje dat wil doen alsof het alles kent van muziek en cultuur. Een blufpuber die door de mand zakt wanneer hij een Frans woord moet uitspreken, dat begint zijn 'r' te rollen als een jongetje dat ooit gedacht heeft dat elk Frans woord met een rollende 'r' moet uitgesproken worden. ‘Is er bij de VRT echt niemand die die jongen dat uit zijn hoofd kan praten? Je zou van de weeromstuit naar Q-music omschakelen.'

Ik ben geneigd mijn vrouw in haar kritische oordeel te volgen - iets anders zou trouwens levensgevaarlijk zijn -, maar ik durf toch een uitzondering te maken voor Lisbeth Imbo. En eigenlijk ook voor Heidi Lenaerts.
Lisbeth Imbo heeft namelijk mijn hart gestolen en ik zal haar hartstochtelijk verdedigen tegen elke zweem van kritiek die aan haar adres geuit zou worden. Mijn Lisbethfrivoliteit wordt niet gevoed door haar inderdaad prettige voorkomen, noch door haar keurige dictie (afgezien van die platte a), noch door haar verstandige interventies. Nee. Lisbeth heeft een tic die mij doet smelten. Een uitdrukking die ze geregeld gebruikt. En die luidt als volgt : 'Ik kan mij voorstellen dat'.

Ik kan mij voorstellen dat de ruimte groot is, Frank de Winne.
Ik kan mij voorstellen dat het eenzaam is Yves Leterme te zijn, Yves Leterme.
Ik kan mij voorstellen dat de mensen zeggen, daar heb je Jean-Marie Dedecker weer, Jean-Marie Dedecker.

Welke vrouw deelt haar voorstellingsvermogen met honderdduizenden mensen, van zes uur 's morgens al? Reken maar dat daar een paar duizenden mannen met een ochtenderectie bij zijn. Die horen Lisbeth zeggen: ik kan me voorstellen dat...

Nu weet ik wel dat die ‘ik kan mij voorstellen dat..' een truukje van de empatische interviewer is om de geïnterviewde aan de praat te krijgen, hem op zijn gemak te stellen, hem duidelijk te maken dat hij niet alleen op de wereld is, dat er iemand die zich in hem kan verplaatsen, iemand die het zich kan voorstellen wat het is om in dat koude heelal toertjes te draaien, of wat het is om de vaakst van de pot gerukte eerste minister ter wereld te zijn, of wat het is als een Calimero met overgewicht en een slecht gebit door het leven te moeten gaan.

Het voorstellingsvermogen van Lisbeth moet eindeloos zijn, bij haar kan ik me alles voorstellen. En dat gaat eigenlijk ook op voor Heidi Lenaerts. Dat is een plezier om naar te luisteren. In de latere namiddag doet ze iets op Klara en ze doet dat schitterend. Met een prettige, klare stem, beetje guitig en een oprechte huig-'r'.

Ze heeft een ontwapenende argeloosheid over zich waardoor ze de meest nurkse mensen probleemloos interviewt. Het interesseert je als luisteraar niet wat die nurkse kunstenaar te vertellen heeft - meestal is dat heel weinig en kan die maar beter meteen terug aan het werk gaan om zich in zijn eigen medium echt te uiten - , maar je wil wel weten hoe Heidi dat gesprek voert, welke vragen ze stelt, hoe ze die kloefkapper uit haar hand laat eten.

Dat kan Roger de Kneijf niet.