OK

Ik heb een geleerde vriend, die als filosoof aan een rechtsfaculteit werkt. Het is zijn taak om na te denken over de werking van het recht en het gerecht. Iedereen kent het antwoord en het is heel simpel: NIET. Daar kan je echter geen full time hoogleraarschap mee vullen, dus worden allerlei variaties op die vraag verzonnen, om conferenties te stofferen en een handvol stevig bezoldigde denkers bezig te houden. Dat doet me trouwens denken aan een oneliner van Rik Torfs: ‘Wetenschappelijke artikelen dienen om geschreven te worden, niet om gelezen te worden.’ Soit.

Mijn wijsgerige vriend ergert zich stevig aan mijn misprijzen voor zijn academische luchtledigheden, en vroeger ging hij stevig in debat om de maatschappelijke levensnoodzakelijkheid van zijn werkzaamheden te legitimeren. Tegenwoordig heeft hij een heel effectieve techniek om mijn populistische, jean-marie dedeckerachtige gemeenheden te neutraliseren. Hij zegt gewoon ok. Dat ok spreekt hij op een heel speciale manier uit: een langerekte ooo, en dan meteen een korte ké. Ooooké. Wat hij daar eigenlijk mee wil zeggen is: wat je zegt is dermate waardeloze onzin, dat ik je niet eens meer het plezier gun om er op te reageren. Je lult maar raak, ik hoor je wel maar ik luister niet en wat mij betreft kan je de boom in. Ik ga er verder geen woorden aan vuil maken. Praat over de voetbal, of over het weer.
 
De academische wereld een beschermde werkplaats? Ooooké. Wordt Anderlecht kampioen?
Rechtsfilosofen autistische liliputters? Ooooké. Het kan vriezen, het kan dooien.
Alle rechters lui en corrupt? Oooooké. Zou de aarde echt opwarmen?
 
Die oooooké is ongelofelijk effectief. Je bent meteen uitgesproken, je punt is gemaakt en meteen geneutraliseerd. En als compleet voorspelbaar en irrelevant afgeserveerd. Whatever.

OK, of okaye, is na fuck waarschijnlijk het meest gebruikte Engelse woord ter wereld. Normaliter spreekt er geruststelling uit, bevestiging, goedkeuring. Het is ok. Of oké. Het is zo’n gemakkelijk woord, zo onweerlegbaar positief. Michael Scofield gebruikt het tientallen keren in de razend spannende tv reeks Prison Break, als hij zijn kompanen en zichzelf moed moed inspreekt. ‘It’s gonna be okay.’ Kop op, vertrouw op mij. Je moet erin geloven.
Mijn geleerde vriend gebruikt het echter als een vileine gesprekskiller. Heel knap van hem. Sta ik daar met mijn mond vol tanden. Door zijn valse instemming legt hij mij gewoon het zwijgen op. Waarschijnlijk is die ooooké het beste wapen tegen Jean-Marie Dedecker.
 
Dit land een apeland? Ooooké. Kunnen we nu verder?
Quickstep een bende dopingslikkers? Oooooké. Was er verder nog iets?
De Gucht een onmens? Tuurlijk. Weet iedereen.
 
Moedeloos wordt je ervan. Je gaat er warempel van zwijgen. Het maakt toch geen verschil of je nog wat zegt. Je kan zelfs niet beweren dat je recht op meningsuiting gefnuikt wordt. Probeer het eens.