|
‘In het heetst van deze strijd voelt Yves Leterme zich plotseling even niet echt lekker. Het blijft een dag of drie duren en dan moet hij dringend naar spoed. De koorts is hemelshoog en hij braakt bloed. Hij wordt onmiddellijk overgebracht naar het universitaire ziekenhuis van Leuven waar hij haast een wéék lang op de afdeling Intensieve Zorgen blijft liggen, in een soort quarantaine.
Besmettelijk? Maagbloeding? Hepatitis? Veronderstellingen beginnen een eigen leven te leiden. Er komt geen uitsluitsel.
Is het dan te verwonderen dat ik me afvraag of Yves Leterme, de luis in de pels van door de wol geverfde politici die hun eigen werkmethodes beschermen om zichzelf te verrijken en dat oogluikend toegestaan weten door de vorst zolang ze hem dienen, misschien gewoonweg vergiftigd of bewust gevaarlijk viraal besmet werd?
Feiten? Nee, absoluut niet! Niet meer dan een vraag.
Maar na het monddood maken van journalisten, het broodroven van wie het spel niet genoeg meespeelt of het neerkogelen van een toppoliticus, is dergelijk scenario geen fictie meer in dit land
Of dacht je dat dit alleen maar gebeurt met presidentskandidaten in een vroegere Sovjetrepubliek of met Russische spionnen in Londen?’
|
