De bubbel barst: recessie spaart ook champagne niet

Slimme marketing, literaire verwijzingen  (James Bond drinkt Taittinger in de boeken en Bollinger in de films) en machtige klanten (Winston Churchill, de Russische tsaren) hebben champagne steeds een aureool van luxe, succes en extravagantie bezorgd. De afgelopen 20 jaar werd jaarlijks gemiddeld een toename van 2,2% in de verkoopcijfers genoteerd, landen als de VS (+ 3,5%), Groot-Brittannië (+ 4,2%) en Japan (+ 18,1 % tussen 2002 en 2007) deden nog beter.

Dankzij een succesvolle campagne om de naam champagne -evenals de term méthode champenoise- te beperken tot een kleine regio in het noorden van Frankrijk, konden grote champagnehuizen voor elke fles een astronomische premie vangen in vergelijking met de bubbelwijnen die ze in andere landen, maar op dezelfde wijze en met dezelfde druiven maken.

De immer toenemede vraag naar het sprankelende vocht deed de prijzen de afgelopen jaren dan ook toenemen: Laurent Perrier rekende in 2006 en 2007 5% meer voor elke fles, dit jaar kwam daar nog eens 9% bij.

Maar volgens Trevor Stirling, een analyst bij Sanford Bernstein is de bubbel nu gebarsten. In het derde kwartaal kon enkel Moët & Chandon (producent van o.a. Veuve Cliquot, Mercier, Ruinart en Krug) zijn inkomsten op peil houden. Rémy Martin (Piper Heidsieck) , Vranken Pommery, Boizel en Laurent Perrier zagen de verkoop instorten. Deze laatste zag zijn omzet zelfs met 30% terugvallen. Omdat de financiële crisis pas vanaf september goed voelbaar werd, verwacht Stirling een verdere daling van de verkoopcijfers. En nu de groothandelaars over enorme stocks beschikken, verwacht hij dan ook grote prijsdalingen rond de Kerst.

Een glas champagne is waarschijnlijk waar de legers van depressieve bankiers vandaag het meest naar hunkeren. Of zoals Churchill zei (of was het Napoleon?). ‘Wanneer je wint, verdien je het; maar pas wanneer je verliest heb je het echt nodig.'

[The Economist]