Londen: wereldcentrum voor verbraspartijen

‘De (Londense) City is niet alleen een buurt van kantoren en banken: het is ook een gezelschap, sociaal heel exclusief, maar beroepshalve open naar de wijde wereld,’ schreef Jean Monnet, zoon van een Franse cognacfabrikant, die er in 1904 stage liep. ‘Het is een nauw verweven gemeenschap, waarin zakelijke rivaliteit verzacht wordt door persoonlijke relaties. Iedereen doet zijn eigen zaken, maar tegelijkertijd zijn het ook de zaken van de City. Een Engelsman zal daarom niet zeggen: ‘Ik stuur mijn zoon naar die firma of die bank.’ In plaats daarvan zegt hij: ‘Ik stuur hem naar de City.” (1)

De City is vooral bekend vanwege de grote bonussen die de bankiers jaar na jaar te beurt vallen. De Britse pers heeft dan ook veel aandacht voor wie wat opstrijkt en vooral waaraan het wordt besteed.  Een bonus is voor een deel opgebouwd uit aandelen. Die worden over een langere termijn uitgekeerd en kunnen niet meteen worden verzilverd. In de City spreekt men dan ook wel eens over de gouden handboeien. Maar volgens veel City-mannen zijn de ferme meevallers weer snel verdwenen.

‘Je investeert in een nieuw appartement in Belgravia, Chelsea of St Johns Wood en je brengt een bezoekje aan de Bentley-dealer Jack Barclay op Berkeley Square,’ zegt een gelukkige. En vaak vormen bonussen de spaarpot voor ongewisse periodes, wanneer een onverwachte sanering moet worden doorstaan terwijl het huis in Kensington behouden blijft en de kinderen hun prijzige private schools niet hoeven te verlaten.

In 2006 en 2007 ontvingen ruim 4.000 Londense bankiers per persoon een bonus van 1 miljoen pond (€ 1,3 miljoen ) of meer, met een aantal imponerende uitschieters. Op jaarbasis was het goed voor 8,8 miljard pond of € 11,4 miljard. Volgens een criticaster zou het bedrag toereikend zijn voor de bouw van zo’n honderd nieuwe ziekenhuizen.

Dit jaar is het allemaal wat minder, de onzekerheid die al maanden de financiële markten beheerst, eist zijn tol. Toch is in City-kringen de vraag niet hoe groot je bonus is, wel of je meer of minder hebt gekregen dan degene die naast je op de afdeling zit, terwijl je die minder goed vindt presteren.

“Het effect van de bonussen had vorig jaar een enorme impact op de onroerendgoedmarkt,” zegt Floortje de Wind, senior financial adviser bij Merrill Lynch London, in NRC Handelsblad. “Appartementen in de betere buurten schoten toen opeens met 25 procent omhoog .” Daarvan zal nu geen sprake zijn. Men lijkt deze maanden vooral te lonken naar chalets in sneeuwzeker Zermatt en Verbier.”

Ondanks de ontluikende crisis blijft Londen de stad met het hoogste ‘verbrasgehalte’ ter wereld.  Want naast het in de City verdiende geld stromen hier ook de vermogens samen van Russische tycoons, reders en oliebaronnen. Afgelopen jaren bouwde de City dan ook een opmerkelijke verbrasreputatie op.  Iedereen herinnert zich nog het 44.007 pond (€ 57.000) kostende diner dat zes bankiers genoten bij Gordon Ramsay’s restaurant Petrus, volgens het Guiness Book of Records het duurste etentje ooit. Barclay’s bank bezweek onder de publiek opinie en ontsloeg de zes. Maar etentjes van £ 1.000 per persoon (met onder meer Sevruga-kaviaar, linguini met verse Bahama-kreeft en gegrilde steak van het Japanse Wagyu- rund) lijken ondertussen wél de norm te zijn geworden.

De recente uitwas bij de Movida Nightclub, een hangplek voor beroemdheden, voetballers en superrijken, viel in minder goede aarde. Movida schenkt de Flawless, een cocktail voor 35.000 pond per glas. Het drankje bevat onder meer zeer oude cognac, rosé champagne en 24 karaats eetbare goudblaadjes.

Bron: NRC Handelsblad

(1) In Europa – Geert Mak