Een atoombom is geen optie... de olie-etende microbe misschien?

Op YouTube circuleert een video uit 1989 van de Texas Land Office en de Texas Water Commission. Daarop is te zien hoe een door wetenschappers geproduceerde natuurlijke olie-etende microbe zichzelf voedt met ruwe olie. Wanneer er geen olie meer is sterft de microbe af en kan ze veilig worden geconsumeerd door het onderzees leven. Samen met een door wetenschappers in een gecontroleerde omgeving uitgevoerde test is ook te zien hoe de microbe wordt gebuikt bij olievervuiling op zee.  Een aantal Amerikanen vraagt zich af waarom deze methode door BP niet uitgeprobeerd wordt om de olie in de golf van Mexico te bestrijden. De omvang van de olievlek en de kracht van de bron zouden het probleem kunnen zijn, al zou een test zeker geen kwaad kunnen. (Bekijk de video vanaf minuut 2)

De nucleaire optie - het olielek in de Golf van Mexico dichten door een atoombom te gebruiken- is voorlopig geen optie, heeft het Amerikaanse Departement van Energie ondertussen bevestigd aan de New York Times. Die optie is niet - en is nooit - op tafel geweest, zei een woordvoerder in naam van staatssecretaris Steven Chu. Volgens regerings- en andere nucleaire experts zou het gebruik van een atoombom niet alleen technische risico's inhouden met alle gevolgen van dien (straling); het zou ook de geopolitieke verdragen schenden die de VS de afgelopen decennia heeft verdedigd en ondertekend, vooral in tijden waarin president Obama voor globale nucleaire ontwapening ijvert.

De atoombomoptie is een overblijfsel uit het Sovjettijdperk. Toen werden olielekken gewoon gedicht door een reeks gecontroleerde ondergrondse nucleaire ontploffingen. Het idee is eenvoudig. ‘De ondergrondse ontploffing verplaatst de rots en die plaatst zich uiteindelijk op het lek waarna het gat wordt gedicht.'

De techniek zou 5 keer door de Sovjets zijn gebruikt. In Oezbekistan gebruikten ze op anderhalve kilometer diepte een bom die 1,5 keer de kracht van de Hiroshimabom had. De laatste keer dat deze methode werd gebruikt was in 1979. Deze methode heeft wiskundig gezien 80%  kans op slagen, want slechts één van de vijf Russische pogingen mislukte, toen een nucleaire ontploffing in Kharkov (Oekraïne) niet volstond om een gaslek te dichten.