'Zolang het rendement van 13% maar gegarandeerd was'

Dat de aandeelhouders totaal niet wakker lagen van het investeringsbeleid van de holding, staat te lezen in de verslagen van de algemene vergaderingen, schrijft De Morgen. Deze bijeenkomsten duurden slechts tussen de twee uur tot een halfuur. Het aanwezigheidsquorum varieerde van 71 procent tot 38 procent. In 2009, na de kapitaalverhoging om Dexia overeind te houden in volle bankencrisis, kwam slechts 52 procent van de algemene vergadering opdagen. "Het enige agendapunt dat ertoe deed, was of de dividendenstroom gegarandeerd was", zegt een bron.

Voor een stuk heeft men zich jarenlang in slaap laten wiegen door die constante geldstroom, en heeft men zich nooit de vraag gesteld hoe men rendementen van 13 procent en meer kon garanderen, zonder zich te verliezen in toxische producten of het speculeren op virtuele meerwaarden met geleend geld, schrijft Yves Desmet in dezelfde krant. Het ging immers goed, waarom zou het niet verder zo gaan?

Men zou voor minder sympathie krijgen voor de indignados, die nu overal de financiële bovenlaag van de maatschappij op de korrel nemen voor hun gepruts, schrijft Johan Van Geyte in Gazet Van Antwerpen. Men moet trouwens maar eens uitleggen waarom steden en gemeenten schreeuwen om financiële middelen, terwijl ze intussen op de beurs niet alleen beleggen in Dexia, maar ook in de vastgoedbevaks Cofinimmo, Montea en Banimmo en in de beheerder van het hoogspanningsnet Elia, dat steeds meer internationaal actief wordt.

Juridische spitstechnologie moet ruziënde Belgische politici een week tijd geven om een ‘zachte landing’ te forceren voor de Gemeentelijke Holding. Toch moet men er niet aan denken om nog eens belangrijke fondsen in de Gemeentelijke Holding te injecteren, schrijft Ariane Van Caloen in La Libre Belgique. De Holding heeft vooral zijn incompetentie bewezen door te investeren in een bank met internationale ambities. De steden en gemeenten moeten nu maar op de blaren zitten. Zelfs als dat opnieuw een intrieste boodschap aan de belastingbetaler geeft. Maar er moet niet langer worden gewacht. Een machtstrijd op het federale en regionale niveau biedt enkel een lamentabel spektakel. Dat collaterale schade kan aanrichten op de markten.