De all-in paradox: hoe slechter het eten, hoe meer je eet

De all-informule heeft de voorbije jaren steeds meer vakantiegangers weten te overtuigen. Een klassieke economische theorie zegt trouwens dat wie zo'n formule kiest, gewoon eet en drinkt tot hij tevreden is en dan... stopt. Met de kost van elke bijkomende maaltijd of drank gelijk aan nul, hoeven deze mensen zich verder enkel om de kwaliteit te bekommeren.

Dat is niet zo voor mensen die de volle pot betalen, blijkt uit de studie 'The Flat-Rate Pricing Paradox: conflicting Effects of 'all-You-Can-Eat' Buffet Pricing' van David R. Just en Brian Wansink van de Cornell University, die in februari in de Review of Economics and Statistics verschijnt.

Just en Wansink onderwierpen 66 klanten van de Pizza Garden in Illinois aan een proef. De helft moest 5,98 dollar betalen; de andere helft kreeg een waardebon van 50% vermindering. Wat bleek? De deelnemers die de waardebon hadden gekregen aten gemiddeld 2,95 stukken pizza, terwijl zij die de volle pot hadden betaald gemiddeld 4,09 stukken pizza wegwerkten (voor een totaal van 1.464 calorieën!). Zij die de volledige som hadden betaald bleken ook minder tevreden, want ze vonden de pizza gemiddeld iets minder lekker dat zij die 50% korting hadden gekregen.

De onderzoekers vonden dus een omgekeerde evenredigheid tussen de smaak en de hoeveelheid die werd gegeten.

Dit lijkt pervers, zeggen de beide auteurs van de studie. Eters die de pizza slecht vonden, denken dat elk stuk minder waard is, waarna ze er meer van eten om hun investering terug te verdienen. (FZ)