De les van DSK

Ik moet toegeven dat ik in de wolken was met de manier waarop L’Affaire DSK zich leek te gaan voltrekken. Toen vorige donderdag bekend raakte dat de zaak stilaan maar zeker op imploderen stond - en dat de aanklaagster een serie-leugenares was, volgens de New York Post een prostituée zelfs, met 100.000 dollar op haar bankrekening en ambities (op audioband vastgelegd) om snel munt te slaan uit haar zogenaamde tragedie - was mijn onmiddellijke reactie er een van teleurstelling.

Niet dat ik er ooit van had genoten dat een vermoedelijk kwetsbare vrouw ogenschijnlijk verkracht was door een man met een uitgesproken en roofzuchtige seksuele appetijt.

Maar ik genoot van de gedachte dat deze bureaucraat, die deel uitmaakt van de belastingvrije elite, uit het comfort van zijn eersteklassezetel op Air France was geplukt en naar Riker’s Island was gestuurd, ongeacht zijn status of waardigheid. En ik bewonderde deze nederige immigrante die bereid was zo veel op het spel te zetten om rechtvaardigheid te doen geschieden. En ik lachte om het schouwspel bij de Franse Socialisten wanneer ze begrepen hadden dat hun would-be redder zich in handen van Amerikaanse procureurs bevond, terwijl zij hypocriet de stilte hadden bewaard omtrent zijn gewoontes. En ik hield ervan het IMF met rode kaken te zien omdat ze DSK’s eerdere escapades had witgewassen.

Ik twijfel eraan dat ik alleen was: mensen in het algemeen en columnisten in het bijzonder willen dat nieuws de kwaliteiten van een parabel heeft - een verrassing die uiteindelijk geen verrassing blijkt te zijn. (...)

Dus is dit een goede kans om ons af te vragen waar we nog gelijkaardige blunders aan het begaan zijn. De obsessie met de klimaatsverandering, met zijn Manicheïsch concept van vervuilende bedrijven tegenover nobele eco-strijders? De Wall Streetobsessie, met zijn overtuiging dat de jongens in de bestuurskamer schuldig zijn aan het veroorzaken van de financiële crisis? De obsessie met China en de visie dat deze grootmacht gedoemd is om de Amerikaanse economische en politieke macht over te nemen. De Israëlische obsessie, met de gedachte dat eens de joodse nederzettingen op de West Bank worden verwijderd er vrede in het ganse Midden-Oosten komt. In elk van deze voorbeelden hebben de media zich te vaak schuldig gemaakt aan het zoeken naar bewijzen die pasten binnen een op voorhand vastgelegde verhaallijn. (...)

Wat me terug bij DSK brengt. Wat zijn toekomst ook brengen mag -laat ons hopen dat hij geen president van Frankrijk wordt-,  het is moeilijk aan de conclusie te weerstaan dat de man een viespeuk is. Maar niet elk goor personage is een crimineel, een fijn onderscheid dat ons moet beletten het spoor bijster te raken bij verhalen die er -in tegenstelling tot dit- echt toe doen.

Bret Stephens, columnist, in The Wall Street Journal, 5 juli 2011