Gebrek aan management betekende het echte einde van de Beatles

De Beatles zijn in feite nooit echt uit elkaar gegaan. Dat is de verrassende conclusie van auteur Peter Doggett in zijn boek ‘You never give me your money: The Beatles after the Breakup’, een volgens kenners ‘elegant en gedocumenteerd’ portret van het lange en complexe leven van ‘s werelds meest geliefde rockband.

Volgens de geschiedenisboeken kondigden John Lennon, Paul McCartney, Ringo Starr en George Harrison in april 1970 het einde van de Beatles aan. Maar volgens Dodgett bleven de vier altijd gebonden door zakenbelangen ‘die hen enerzijds uit elkaar dreven, maar anderzijds verplichtten samen te blijven’.

De split werd uiteindelijk een voetnoot in een groter geheel, schrijft Doggett en hoewel de Fab Four nooit geen plaat meer zouden opnemen, noch samen zouden optreden tot de moord op John Lennon in december 1980 is het aandoenlijk om te lezen hoe vaak zo’n reünie echt dichtbij was.
Doggett maakt van het viertal geen helden. Hij omschrijft ze na de split als ‘zelfingenomen, kinderachtig en bovenal... verward’ over hoe ze nu verder moesten met hun leven. Maar Doggett toont ook sympathie voor het viertal. Toen ze in 1967 hun platenlabel Apple Music Ltd. oprichtten hielp hen dat om de Britse belastingen te ontwijken die o.a. de Rolling Stones uit het land hadden verdreven, maar het betekende vooral het begin van ‘een binnenskamers gevoerde geldoorlog, net op het moment dat ze als artiesten vooral ruimte en zuurstof nodig hadden.'

Deze zakelijke vetes bleven vooral wegen op de relatie tussen het duo Lennon en McCartney, waardoor een aantal pogingen om tot een hereniging te komen uiteindelijk op niets uitdraaiden. Begin 1975 waren er zelfs plannen om samen te komen in New Orleans en daar samen liedjes te gaan schrijven.

Doggetts nadruk op de rol van geld maakt duidelijk wat de ware tragedie van de Beatles was. Eind zestiger jaren gedroegen de vroegere boezemvrienden McCartney en Lennon zich als bedrogen minnaars die over alles en niets ruzie maakten, doch niemand in de entourage van de rockgroep die ook maar een hand uitstak.

Iets of wat businessmanager zou een psycholoog onder de arm hebben genomen om de oorlogsvoering te stoppen. The Beatles waren toen al een waanzinnige geldmachine en wat ze in het volgende decennium samen hadden kunnen verdienen is bijna niet te becijferen. Maar de maatpakkendragers die toekeken hoe de band uit elkaar groeide hebben een van de grootste managementblunders in de geschiedenis van de entertainmentindustrie op hun geweten.