Carrefour krijgt rekening gepresenteerd voor ambtenarenmentaliteit en mismanagement

‘Is het niet opvallend dat de twee grootste sociale catastrofes in ons land plaatsvonden bij twee ondernemingen die de toekomst nooit begrepen?', vraagt Martine Maelschalk zich af in L'Echo (betaalde toegang).  ‘Die van een milieuvriendelijke automobielsector bij General Motors. En die van de terugkeer naar de buurtwinkel en/aan discountprijzen voor Carrefour, dat bleef geloven in grote hypermarkten, ooit gebouwd op basis van ... de auto. Ook het onevenwicht tussen de sluitingen in Vlaanderen (15) en Wallonië (6) is opvallend. Heeft de nationaliteit van Carrefour daar iest mee te maken?'

Het mag niet verwonderen dat de hakbijlboodschap van Carrefour aan zijn werknemers juist valt bij het bedrijf dat het slechtste geleid werd, schrijft Yves Desmet in De Morgen. Vier Franse CEO's in vijf jaar tijd hebben geen antwoord kunnen leveren op de elementaire vraag waarom iemand naar Carrefour zou gaan, eerder dan naar gaan Colruyt, waar de derde generatie voortbouwt aan het merk, of naar Delhaize, waar de CEO nu al dertig jaar de vinger aan de pols van de Belgische markt houdt.

De diepgaande herstructurering van Carrefour in België komt, om het zacht uit te drukken, niet als een verrassing, schrijft Jean Vanempten in De Tijd. De groep kreeg een griezelige ambtenarenmentaliteit over zich, zoals je die alleen nog terugvindt in het televisiefeuilleton ‘De collega's'. Het is een triest verhaal van mismanagement, stugge vakbonden en een steeds dalend marktaandeel. Onvriendelijke bediening, winkeljuffen die meer aandacht hadden voor de laatste roddels onder elkaar dan voor de klant, eindeloze rijen aan de kassa's, lege rekken die maar niet aangevuld raakten, verroeste winkelkarren. GB verwerd van marktleider tot het kneusje van de klas.

Carrefour presenteert DE REKENING, kopt De Standaard, waarin het Bart Sturtewagen opvalt hoe de werknemers voor schut werden gezet.' Het gaat om een met militaire precisie voorbereide campagne die de werknemers naar adem doet happen. De vakbonden hangen groggy in de touwen. Actie voeren tegen dit plan is haast ondoenbaar, want hoe vecht je tegen een tegenstander die bereid is zichzelf te verminken door super- en hypermarkten te sluiten die in het stadsbeeld sinds mensenheugenis verankerd zijn? Een tegenstander die nog liever marktaandeel gratis weggeeft aan de concurrentie dan dat hij zijn concurrentiehandicap verder ondergaat?'

‘Het had allemaal nog veel erger gekund', schrijft Pierre-François Lovens in La Libre Belgique, ‘want regelmatig deden verhalen over een volledige terugtrekking van Carrefour uit ons land de ronde. Carrefour België profileert zich al te lang alsveen zieke die nooit gepaste medicatie vond voor zijn structurele problemen... en dat in een uiterst concurrentiële sector waar elke fout cash wordt betaald. En dan nog vier Franse bazen op 5 jaar tijd. Dacht Carrefour misschien dat enkel hun aanwezigheid zou volstaan om Belgische klanten af te snoepen van Delhaize en Colruyt, twee ‘nationale kampioenen', die efficiëntie en nederigheid cultiveren?'